... er auðvitað Einar Bárðarson, áður aðsópsmikill umboðsmaður.

Hann var áður einn holdgervinga góðærisins og jós ótæpilega af styrktarbrunnum útrásarvíkinga (ekki síst FL Group) og líka hins opinbera með Nylon, Luxor og Garðar Thor Cortes að vopni.

Eftir að brunnarnir þornuðu fór að halla undan fæti, eins og gengur, og nýlega kom Einar sér í fjárhagslegt skjól með því að fá frænda sinn, hinn afar aðsópslitla alþingismann Kjartan Ólafsson, til að ráða sig sem aðstoðarmann.

Það er mannlegt að vilja komast í skjól - en getur ekki talist neitt voðalega stórmannlegt í þessu tilfelli.

Því stöður "aðstoðarmanna þingmanna" eru ömurlegt dæmi um þátttöku Alþingis í bruðli góðærisins á gamla Íslandi.

Þetta eru gjörsamlega óþarfar stöður, sem alþingismenn nota til að verðlauna kosningasmala sína og reddara. Það er satt að segja ofboðslegur spillingarþefur af þessum stöðuveitingum.

Það hefði átt að vera fyrsta verk Alþingis, eftir að kreppan skall á, að afnema þessar stöður.

Það gæti verið framlag þingsins til að spara í samfélaginu.

Enda þurfa þingmenn ekkert á aðstoðarmönnum að halda. Þingmenn eru nú þegar of margir, og kvarta líka sáran yfir því að hafa ekkert að gera.

Meðal þeirra þingmanna sem erfiðast er að finna tilgang með er einmitt Kjartan Ólafsson.

En sem sagt, Einar Bárðarson, kemur sér í þetta skjól frænda síns.

Látum það vera, þó ekki sé altso mjög stórmannlegt að bjarga eigin hag með því að láta skattgreiðendur borga sér ágætis laun fyrir alveg óþarfa aðstoð við alveg óþarfan þingmann.

En þegar Einar gefur útblásnar yfirlýsingar í blöðum um að hann hafi ákveðið að "taka að sér" þetta gríðarlega mikilvæga starf að sér til að gera Íslandi gagn í kreppunni - nánast að hann sé að fórna sér fyrir land og þjóð - þá er erfitt að fyrirgefa honum.

Því er hann mesti hræsnari kreppunnar.