Það er tilgangslaust að reyna að segja þetta, en einu sinni lá ég á maganum í niðaþoku úti á klettasnös á norðlægri strönd og mávarnir létu heimskautavindinn feykja sér inn yfir grámóskuna frá ísnum sem lónaði úti fyrir. Þá hugsaði ég ekki: Skítaveður er þetta! og heldur ekki: Mér er kalt! og ekki einu sinni: Notaleg þessi þoka ... heldur hugsaði ég orðrétt þetta: Ég er íslenskur strákur á íslenskri strönd. Auðvitað var samt ekkert merkilegt við þett verður. Svona veður er í öllum norðlægum löndum.