Eftir jarðskjálftana á Suðurlandi í sumar gekk hið opinbera snaggaralega fram.

Það voru settar á stofn miðstöðvar bæði á Selfossi og í Hveragerði ef ég man rétt.

Þangað gat fólk leitað sem hafði orðið fyrir andlegum áföllum við jarðskjálftana.

Þessar miðstöðvar opnuðu strax eftir skjálftana.

Og þar lágu fyrir allar upplýsingar sem hugurinn girntist um skjálftana, styrkleika þeirra og tjónið sem þeir höfðu valdið.

Mikil áhersla var líka lögð á að meta strax allt tjón almennings, svo hver einstaklingur fengi sitt tjón bætt hið allra fyrsta.

Þetta virtist allt vera mjög vel og samviskusamlega gert hjá hinu opinbera.

Það hvarflaði jafnvel að manni að hinn andlegi viðbúnaður væri jafnvel svolítið yfirdrifinn.

Þetta voru nú ekkert mjög rosalegir skjálftar, hugsaði ég.

En ávítaði sjálfan mig um leið: Hvað veist þú um það hve mikið áfall það er fyrir fólk, að finna húsið sitt skjálfa? Það er bara frábært hvað hið opinbera stendur vel að allri hjálp og upplýsingagjöf.

Enda sögðu fulltrúar hins opinberlega sem satt var að það allra allra mikilvægasta þegar áföll dyndu yfir væri að fá réttar upplýsingar um hvað væri á seyði.

Þar sem ekkert væri dregið undan.

Í október riðu miklu meiri skjálftar yfir íslenskt efnahagslíf og fjárhag íslenskra heimila heldur en yfir Suðurland í sumar.

En hvar eru nú áfallamiðstöðvarnar?

Hvar er öll upplýsingagjöfin?

Af hverju er nú pukrast með flesta hluti?

Af hverju eru björgunarmenn að fljúgast á á slysstað?

Af hverju bregst hið opinbera ekki eins við og í sumar sem leið?

Þó áfallið sé miklu, miklu stærra.