Þar sem ég dotta hér og bíð eftir sigurræðu Baracks Obama, fór ég að leggja drög að smágrein í tímaritið Söguna alla um Charles Blondin, mann sem stundaði það að ganga á línu yfir Níagarafossa í Bandaríkjunum. Stundum með hjólbörur, stundum með vin sinn og umboðsmann á bakinu.
Má kannski líkja íslensku útrásarvíkingunum og bankastrákunum við Charles Blondin?

Þeir æða út á línuna, handvissir um að þeir komist yfir, og til að gera þetta meira spennandi fylla þeir vasana af öllu okkar gulli og veðja við okkur um að þeir muni komast yfir.

Fylla kannski hjólbörurnar sínar af eigum okkar og æða með þær út á örmjóa línuna, og mana sjálfa Fjallkonuna til að skríða upp á bak þeirra.

Þeir muni sko aldrei missa hana.

Svo fer að versna í því.

Þeir fara að riða á línunni.

Kannski hlóðu þeir alltof miklu í vasana. Kannski meiru en lög leyfðu. Kannski voru þeir bara glannar. En það er líka kominn stormur.

Við höfðum staðið hjá og flest hrifist nokkuð af. Að minnsta kosti gættum við þess alls ekki að skipa línudönsurunum að vera með öryggisnet, þó þeir væru með allt okkar gull í vösunum.

Nú fara þeir sjálfir að hrópa til okkar að kannski væri réttast að koma upp öryggisneti.

Úr evrum.

En við hirðum ekki um það. Þeir eru komnir langleiðina yfir. Þeir hljóta að ná alla leið.

Og kannski hefðu þeir náð alla leið, þrátt fyrir glannaskapinn og þrátt fyrir storminn.

En þá kemur allt í einu maður hlaupandi að enda línunnar og byrjar að hrista hana til.

Og þá er ekki að sökum að spyrja, línudansararnir hrynja af.

Glitnir fyrstur.

Eitthvert vit í þessari samlíkingu?

En hverjum er þá um að kenna?