Á þessum tímum rifjast margt undarlegt upp fyrir manni:

Þegar ég var 17 ára var ég í ritnefnd Skinfaxa, tímarits Framtíðarinnar, sem er málfundafélagið í Menntaskólanum í Reykjavík.

Ég var í MR 1975-1978. Þá var blessunarlegt hlé á valdatíð Heimdellinga í skólanum.

Heimdellingar þóttu þau árin vera skrýtin og svolítið fyndin dýrategund, sem okkur var frekar vel við en enginn skipti sér mikið af.

En um sama leyti var Eimreiðarhópurinn að byrja að útbreiða fagnaðarerindi frjálshyggjunnar úti í samfélaginu, ekki síst Hannes Hólmsteinn, sem þá kenndi stundum í MR.

Hann kenndi mér t.d. fornaldarsögu í hálfan vetur.

Hannes var skemmtilegur og fjörugur kennari, en það hvarflaði ekki að okkur nemendum hans að taka hann ýkja hátíðlega.

Þegar við í ritnefndinni vorum svo að klára Skinfaxa, þá vantaði efni í blaðið á lokasprettinum.

Hannes hafði skömmu áður skrifað grein í blað eða tímarit undir fyrirsögninni: "Leikmaður spjallar um lýðræðið."

Svo ég orti í snarhasti hæðnislegt ljóð sem hét: "Lýðræðið spjallað af leikmanni."

Það átti að túlka hina raunverulegu skoðun Hannesar á lýðræðinu, eins og ég sá hana.

Ég man "ljóðið" auðvitað ekki orðrétt eftir öll þessi ár, en það gekk í stuttu máli út á að lýðræðið skyldi maður helst hafa inní glerskáp og pússa það einstaka sinnum, en alls ekki nota það.

Ég er smeykur að 17 ára gamall hafi ég þegar verið búinn að átta mig á grundvallarviðhorfi Eimreiðarhópsins til lýðræðis.