Ræðan sem ég flutti á Austurvelli áðan var svona:

Í gærkvöldi, þá gengu fleiri kvíðnir og hræddir
til sængur heldur en kvöldið áður. Það voru þeir sem fengu uppsagnarbréfin sín
í gær.

Og núna í morgun hafa fleiri vaknað með hnút í
maganum en í gær. Sumir hafa kannski alls ekki sofið, af áhyggjum: “Hvað á ég
að gera, hvernig á ég að sjá fyrir börnunum mínum, hvernig fer þetta allt
saman?”

Mörg hundruð í gær, mörg þúsund um síðustu
mánaðamót, og því miður eflaust mörg þúsund til viðbótar eftir áramót – þetta
eru þeir sem missa vinnuna.

Og af hverju? Hvað hefur þetta fólk til saka
unnið?

Stóð það sig illa í vinnunni? Gerði það eitthvað
af sér?

Nei, það gerði ekkert af sér. Þetta er gott og
heiðarlegt íslenskt fólk sem hefur mætt til vinnu sinnar fullt af samviskusemi,
fullt af lífsgleði, fullt af áhuga – fólk sem hefur lagt sig fram og lifað sínu
lífi af heiðarleika.

Nú horfir þetta fólk framan í börnin sín og veit
ekki hvernig þetta endar.

En það er alla vega ekki þeim að kenna. Hlustið
ekki á raddir sem segja: “Öll þjóðin ber ábyrgðina. Öll þjóðin lifði um efni
fram. Öll þjóðin tók þátt í sukkinu og svínaríinu.”

Það er ekki satt!

Sumir urðu aldrei varir við neitt góðæri. Aðrir
tóku kannski þátt í hluta þess, af því þeir treystu orðum ráðamanna, þessara
manna sem sögðu að þetta væri allt í lagi – grunnurinn væri svo traustur –
nýfrjálshyggja valdaklíkunnar í Sjálfstæðisflokknum væri hið eina rétta
guðspjall.

Það var kannski okkar eini glæpur að hafa verið hálfpartinn farin að trúa því.

En samkvæmt því guðspjalli hafði verið sleppt
lausum skefjalausustu kapítalistum sögunnar – mönnum sem fljótlega urðu
peningasjúkir. Og undir lófaklappi ráðamanna, hvattir áfram af
frjálshyggjupostulum Sjálfstæðisflokksins og forpokuðum spillingaröflum
Framsóknarflokksins, undir húrrahrópum ríkisstjórnarinnar og meira að segja sjálfs
forsetans, þá settu þeir landið á hausinn.

Þess vegna er gott og heiðarlegt fólk á Íslandi nú
að missa vinnuna.

Þess vegna gæti heil kynslóð Íslendinga tapast í
nýrri útrás – nauðugri útrás landflótta fólks, sem sér ekki framtíð sína hér –
ekki síst af því hér er allt við það sama.

Sömu menn og leyfðu útrásarvíkingunum að setja
okkur á hausinn.

Já, þessir menn sem beinlínis hvöttu þá áfram í græðgi sinni,
og eiga kannski þegar upp verður staðið ennþá meiri sök en sjálfir
peningamennirnir.

Þessir sömu menn í ríkisstjórn og Seðlabanka sem kæfðu í
fæðingu öll aðvörunarorð; þessir menn sem harðneituðu okkur um alla
raunverulega umræðu um kosti í peningamálum – því “Íslenska krónan, hún er svo
traust, maður!”

Já, traust eða hitt þó heldur!

En það eru þessir sömu menn sem enn véla um
framtíð okkar. Og við viljum það ekki! Hvenær ætla þessir menn að skilja að við
viljum það ekki? Og það erum við sem erum að tapa sparifé, við sem erum að missa
vinnuna, við
sem erum að missa æruna, við sem göngum kvíðin og hrædd til sængur á kvöldin –
svo við viljum hafa eitthvað um þetta að segja.

Síðan bankahrunið varð fyrir tveim mánuðum höfum
við borgað þremur bankastjórum Seðlabankans um það bil níu milljónir króna í
laun. Í tvo mánuði, níu milljónir.

Allt þetta ár fær fjölskylduhjálpin eina og hálfa
milljón, frá ríkinu. Það mun mæða mikið á henni á næstunni.

Ætli það sé mikil huggun þeim sem þurfa að leita
til fjölskylduhjálpar á næstunni að þeir Seðlabankastjórarnir Eiríkur,
Ingimundur og Davíð fái sínar milljónir samviskusamlega um hver mánaðamót?

Og hvað þurfa margir að missa vinnuna, þurfa
kannski tugþúsundir að missa vinnuna, til þess að eitthvað verði hróflað við
atvinnuöryggi svo mikið sem eins manns hjá Fjármálaeftirlitinu?

Sem hefði þó fyrir löngu átt að vera búið grípa í
taumana!

Og þarf kannski þriðjungur þjóðarinnar að flýja
land áður en leifar Sjálfstæðisflokksins horfast í augu við að nú verður
flokkurinn að fara í langt frí frá landstjórninni, og nú verður að kveða niður litlu
ljótu frjálshyggjuklíkuna?

Og þarf kannski slagmál á götunum áður en Alþingi
áttar sig á því að við viljum fá algjöra umbyltingu á því trénaða
spillingargreni sem þar hefur ríkt innan dyra – það gengur ekki lengur
undirlægjuhátturinn við valdaklíkurnar, nú verður að skera allt kerfið upp, og
skurðarhnífurinn heitir siðferði.

Gott fólk.

Við munum komast í gegnum þetta.

Ég skal lofa ykkur því hér og nú: Við munum komast
í gegnum þetta.

Það mun aftur renna upp sá morgun að við getum
vaknað án þess það sé kvíðahnútur í maganum; það mun aftur líða sá dagur að við
getum unnið okkar störf og leikið okkur við börnin okkar án þess að hafa
áhyggjur af lífsviðurværinu; það kemur aftur það kvöld að við getum lagst á
koddann og lagt aftur augun við hlið ástvina okkar án þess að síðasta hugsunin
snúist um peninga.

Ég segi ykkur: Við munum komast í gegnum þetta.
Það verður erfitt, en það mun takast.

En við skulum gera það án þeirra.

Við skulum gera það án allra þeirra sem steyptu
okkur út í þessi vandræði.

Við skulum gera það án nýfrjálshyggjumannanna, við
skulum gera það án litlu ljótu valdaklíkunnar sem hefur legið á okkur eins og
mara.

Við skulum gera það án þess spillta flokksræðis
sem hefur haft alvöru lýðræði í þessu landi að háði og spotti.

Við skulum gera það án þeirra sem jafnvel núna
standa fyrst og fremst í drullugu valdapoti inní bakherbergjunum; skítt með þá
sem missa vinnuna, skítt með þá sem tapað hafa sparnaði sínum, bara ef þeir geta varið sínar
valdastöðvar og launin sem þeir fá frá okkur.

Við skulum gera það án þess hugarfars að hagsmunir
flokksbrodda, klíkubræðra og auðkýfinga vegi þyngra en hagmunir almennings í
landinu.

Við skulum gera það án þeirra sem við treystum
fyrir fjöreggi okkar en moluðu það mélinu smærra.

Við skulum gera það án þeirra sem sjá ekki eða
þykjast ekki sjá að það að fela sömu aðilum endurbyggingu landsins og keyrðu
það í svaðið, það er eins og að fela morðingjanum morðrannsóknina.

Við skulum gera það án þeirra sem hæðast að
örvinglan okkar og reiði.

Við skulum gera það án þeirra, fyrir alla muni
skulum við gera það án þeirra, við skulum gera það sjálf.