Skrýtin var sú þunga áhersla sem Ingibjörg Sólrún lagði á fundinum í gær á að enginn mætti voga sér að segjas tala í nafni þjóðarinnar.

Í "fræðilegum" skilningi er þetta auðvitað rétt, en þegar maður stendur andspænis tæplega 2.000 manneskjum sem allar eru meira og minna sammála, þá hljómar það eins og sterk löngun til hártogunar að fara að leggja á þetta ofuráherslu.

Eða jafnvel eins og algjört skilningsleysi á hvernig fólk talar og hugsar.

Fyrir nú utan það að telji Ingibjörg Sólrún að jafnvel svona fjölmennir fundir geti ekki talað í nafni þjóðarinnar, þá ætti hún að leyfa þjóðinni sjálfri að tala.

Í kosningum.