Ég hef nú ekki hlustað á allar vantraustsumræðurnar, langt frá því. En það sem ég hef heyrt af þeim hefur ekki aukið mér trú á hina íslensku stjórnmálaflokka.

Auðvitað hafa margir sagt ýmislegt satt og rétt við þessar umræður, eða réttara sagt ræðuhöld.

Bæði stjórnarandstæðingar og líka stjórnarliðar.

En í heild hafa menn engan veginn getað losað sig frá því flokkastagli sem tröllriðið hefur íslenskri pólitík frá því ég man eftir mér.

Hvenær ætla flokkarnir að átta sig á því að þeir skipta engu máli lengur?

Ég verð að segja að það runnu á mig tvær grímur varðandi nauðsyn kosninga.

Auðvitað á að kjósa á næsta ári, með vorinu, en þá verða flokkarnir að verða búnir að læra vinnubrögð.

Nýjan talmáta, nýja hugsun, nýjar hugmyndir, nýja auðmýkt.

En þetta sjálfhverfa stagl er í bili það eina sem þeir kunna.


Heyrði til dæmis tvær steingeldar ræður ráðherra í ríkisstjórninni - Guðlaugs Þórs og Kristjáns Möller.

Guðlaugur minn! Sjálfstæðismenn hafa ekki efni á að vera mjög hortugir núna. Sýndu auðmýkt (og ekki tvítaka allt sem þú segir).

Ræða Möllersins var svona einhverjar framboðsfundaspælingar af ómerkilegasta og hrokafyllsta tagi. Nákvæmlega það sem við þurfum EKKI á að halda.

Svei!