Zeitgeist heita heimildarmyndir um samsæri vondra peningakarla gegn mannkyninu. Við eigum náttúrlega ekkert svoleiðis, en kæmist ekki Eimreiðarhópurinn einna næst því?

Á árunum 1972-1975 gaf hópur ungra
sjálfstæðismanna út tímaritið Eimreiðina þar sem þeir boðuðu miklu eindregnari
frjálshyggju en áður hafði þekkst á Íslandi.

Til að byrja með gekk trúboð þeirra frekar illa.
Það var m.a.s. gjarnan gert grín að æðsta prestinum, Hannesi Hólmsteini
Gissurarsyni. Hann komst um síðir á spena ríkisins þaðan sem hann hefur
fengið að prédika dýrð frjálshyggjunnar.

Það er einmitt einkenni þessara miklu frjálshyggjumanna að þeir hafa gjarnan hamast gegn ríkinu en flestallir komið sér í vel launaðar stöður hjá því sama ríki.

Og smátt og smátt náði Eimreiðarklíkan völdum og
áhrifum, sér í lagi eftir að Davíð Oddsson varð forsætisráðherra.

Davíð náði miklum vinsældum og hafði lengst af
yfirbragð hins praktíska og stjórnsama landsföður sem lætur hugmyndafræðina
ekki vefjast um of fyrir sér.

En um og upp úr aldamótunum 2000 var pólitísk
staða hans orðin svo sterk að hann innleiddi hér skefjalausari frjálshyggju en
þekktist víða annars staðar.

Með glæsilegum afleiðingum fyrir land og þjóð.

Eða hitt þó heldur.

Athyglisvert er hve víða hina klíkubræðurna úr
Eimreiðarhópnum er að finna í rústum Íslands.

Helstu Eimreiðarmenn eru þessir (fyrir utan Davíð og Hannes):

Þorsteinn Pálsson var í þessum hópi en vinslit
urðu með honum og hinum klíkubræðrum þegar þeir studdu Davíð gegn honum í formannskjörinu í Sjálfstæðisflokknum 1991. Þorsteinn var ekki nógu töff, að þeirra dómi. Nú gagnrýnir hann Davíð úr stóli ritstjóra Fréttablaðsins. En auðvitað bara undir rós, drottinn minn, alltaf undir rós!

Brynjólfur Bjarnason var gulldrengur Kolkrabbans sem hlóð undir
hann af kostgæfni. Hann rak Almenna bókafélagið, svo Granda (þegar Davíð einkavæddi Bæjarútgerðina), loks fékk hann
Símann upp í hendur (þegar Davíð einkavæddi Landsímann).

Magnús Gunnarsson er eiginlega eini Eimreiðarstrákurinn
sem segja má að hafi raunverulega bundið trúss sitt við hinn frjálsa markað.
Hann var ekki sami pilsfaldakapítalistinn og Brynjólfur. Magnús var um tíma hjá Arnarflugi en það gekk ekki til lengdar, síðan hefur hann
fengist við ýmislegt og dúkkar nú býsna óvænt upp sem stjórnarformaður hins
nýja Kaupþingsbanka.

Jón Steinar Gunnlaugsson lærði lög og gerðist
ákafasti frjálshyggjumaðurinn í hópnum og vígfimastur verjandi Davíðs. Hann
fékk sæti í Hæstarétti þótt flestir aðrir væru taldir hæfari en hann. Þar hefur
hann m.a. orðið kunnur sem sérstakur áhugamaður um mannréttindi þeirra sem ákærðir
eru fyrir nauðganir og níðingsskap gegn börnum.

Kjartan Gunnarsson átti til auðugra að telja og hreiðraði
um sig í Landsbankanum, auk þess að verða helsti herforingi Davíðs. Eftir að hann tapaði miklum eignum í bankahruninu missti hann út úr sér guðlast um Davíð, en iðraðist fljótt.

Baldur Guðlaugsson var lengi í lögmannsstörfum en
leitaði svo á náðir ríkisins, eins og þeir gerðu flestallir þessir frjálshyggjupostular,
og varð ráðuneytisstjóri í fjármálaráðuneytinu. Þið munið, sá sem seldi bréfin sín á elleftu stundu!

Og já, Geir Hilmar Haarde, haldiði ekki að hann hafi líka verið í Eimreiðarhópnum?!