Framan af þessu ári skrifaði ég stundum greinar í 24 stundir þar sem ég gerði lítið úr kreppunni.

Taldi víst að henni mundi brátt ljúka og yrði aldrei neitt neitt.

Eftir á virka þessar greinar eflaust kjánalegar, en ég hélt í fyllstu einlægni að menn hefðu lært sína lexíu frá kreppunni 1929.

Eins og fram kemur í bókinni Saga mannsins, frá örófi fram á þennan dag, þá voru frumorsakir hennar nefnilega ótrúlega svipaðar orsökum kreppunnar nú.

Alltof mikið peningaútstreymi frá Bandaríkjunum sem flæddi yfir Evrópu og allan heiminn í formi ódýrra lána, menn misstu fótanna, alltof óheftur kapítalismi.

Og ég var alveg viss um að bæði helstu bissnissmenn og þó fyrst og fremst stjórnvöld Vesturlanda myndu nú hafa varan á sér.

Ég trúði því að kaupsýslujöfrar hefðu í þjónustu sinni menn sem gerðu ekki annað en reyna að sjá fyrir hörmungar, allt það versta sem gæti verst, svo þeir væru undir það búnir.

Eins konar "advocatus diaboli" eða "málsvari myrkrahöfðingjans" í Vatíkaninu.

Sem hefur það formlega hlutverk að túlka allt á versta veg hjá hugsanlegum dýrlingsefnum.

Einkum og sér í lagi trúði ég því að ríkisstjórn og Seðlabanki hefðu svona menn í þjónustu sinni. Þess vegna myndi aldrei allt fara á versta veg.

En þetta var minn stóri misskilningur.

Ekki aðeins bissnissmenn okkar, heldur líka stjórnvöld og Seðlabanki voru gjörsamlega blind á allt það sem "málsvari myrkrahöfðingjans" hefði átt að benda á.

Allir sameinuðust um að syngja "don´t worry, be happy".