Ósköp fannst mér lítið koma til Steingríms J. Sigfússonar þegar hann brást við ákvörðun Sjálfstæðisflokksins um "athuga Evrópumálin".

Sjálfum fannst mér sú ákvörðun ómöguleg af því hún gekk svo skammt, en Steingrími þótti alltof langt gengið, greinilega.

Hann sagði í þeim yfirlætisfulla tóni sem hann temur sér stundum að "lítið legðist" nú fyrir Sjálfstæðisflokkinn, er hann "velti sér um hrygg" í Evrópumálum "bara af því" að Samfylkingin krefðist þess.

"Bara af því?" Eru það ekki meira en 70 prósent landsmanna sem vilja nú sækja um aðild að Evrópusambandinu?

Og eru ekki allir hagfræðingar sammála um að ef við hefðum verið í sambandinu hefði hrunið hér á landi hvergi nærri orðið jafn alvarlegt og við þurfum nú að þola?

Og næstum því alveg allir sammála um að íslenska krónan sé ónýtur gjaldmiðill?

Allt þetta beinlínis æpir á að allt almennilegt fólk "athugi Evrópumálin".

En þá kemur Steingrímur J. með þessar yfirlýsingar.

Í fyrsta lagi talar hann eins og það skipti mestu máli hvað fyrirbærið Sjálfstæðisflokkur segir, gerir eða veltir sér. Ekki fólkið innan hans. Steingrímur virðist fastur í flokkakerfinu.

Og í öðru lagi - eins og það sé eitthvað til að hæðast að, þegar þetta fyrirbæri Sjálfstæðisflokkurinn mjakar sér (alltof hægt) í átt til vilja almennings.