Sigurbjörg Árnadóttir hefur verið dugleg að draga fyrir okkur upp dökka mynd af þeirri kreppu sem í vændum er, nú síðast í DV í dag.

Og hún tekur dæmi frá kreppunni í Finnlandi í upphafi tíunda áratugar síðustu aldar, þegar samfélagið hrundi með skelfilegum afleiðingum.

Það er þarft og gagnlegt að fá þessa mynd.

Mér finnst hins vegar merkilegt að það dæmi sem Sigurbjörg tekur ævinlega um hinn botnlausa hrylling kreppunnar í Finnlandi er að auðkýfingar og bankastjórar hafi verið farnir að leita að mat í öskutunnum.

Ég er aftur á móti svo skelfilegt kvikindi að mér þætti það eiginlega bara fyndið ef ég rækist á Hannes Smárason að gramsa í öskutunnunni minni.

Svo mundi ég að vísu bjóða honum pulsu.