... að fyrir ári síðan, þegar Yoko Ono var nýbúin að kveikja á friðarsúlunni sinni í Viðey, þá fannst mér súlan frekar veimiltítuleg og jafnvel tilgerðarleg.

Fyrst og fremst ansi tilgangslaus potandi svona upp í loftið.

Núna hefur eitthvað breyst, því núna þegar ég er úti að keyra á síðkvöldum á mínum Volvó, þá finnst mér friðarsúlan falleg og ... já, róandi.

Og ég skil hana alveg.