Ég get svo svarið það, að í hvert sinn sem íslensku landsliðsstelpurnar skoruðu mark gegn Írum í gærkvöldi, fór ég eiginlega að hágráta.

„Eiginlega“ þýðir í þessu tilfelli að augun fylltust af tárum. Auðvitað lét ég þau ekki falla. Svoleiðis gerir maður ekki!

En það var bara eitthvað svo fallegt að sjá stelpurnar fagna mörkunum sínum að ég réð ekki almennilega við mig.

Að sjálfsögðu sagði „ástandið“ þarna til sín. Það virðist svo langt síðan maður hefur haft ástæðu til að fagna einhverju hér á þessu landi.

Og gaman að það skyldu vera stelpur í fótboltaleik sem brutu ísinn sem hefur sest yfir samfélagið síðustu vikurnar. Einmitt með því að fóta sig betur en írsku stelpurnar á ísnum á Laugardalsvellinum.

Ég er svo tilfinningasamur út af þessu að hér hafði ég nærri skrifað „litlar stelpur“ til að auka „pathosinn“ í setningunni.

En ætli flestar þessara stúlkna séu ekki hærri í loftinu en ég, svo ég hætti við það á síðustu stundu.

En alla vega, þetta var skemmtilegt. Og gamla þjóðarstoltið, sem ég reyni þó yfirleitt að bæla niður frekar en hitt, fékk sjaldgæfa útrás. Og gaman að geta glaðst með fölskvalausri og einlægri gleði fótboltastelpnanna í lokin.

Fallegt hvað þær voru hamingjusamar.

Vitaskuld voru úrslitin leiðinleg fyrir írsku stelpurnar. Þær hefðu orðið alveg jafn hamingjusamar ef þær hefðu unnið. Búnar að koma hingað á frostköldu vetrarkvöldi og reyna að spila fótbolta á ísilögðum Laugardalsvellinum, en tapa svona illa.

En þó ég hefði samúð með þeim huggaði ég mig við að við hefðum meiri þörf fyrir sigur.

Vissulega er „ástandið“ á Írlandi ekki sérlega gott um þessar mundir. En samt miklu betra en hjá okkur.

Því Írar höfðu vit á að ganga í Evrópusambandið. Og taka upp evru.

Og fengu þar með skjól bæði gegn sviptivindum sinnar gömlu smámyntar og gegn sínum eigin misvitru stjórnmálamönnum og Seðlabankastjórum.


Þó það dygði ekki á ísbörðum Laugardalsvellinum.