Lögfræðingar, sem finna að frumvarpi Stjórnlagaráðs, þyrftu að huga að þrem atriðum.

Í fyrsta lagi er eðlilegt, að löggjafinn feli fulltrúum fólksins að semja stjórnarskrá frekar en lögfræðingum einum. Stjórnarskráin er ekki einkamál lögfræðinga. Engum dettur í hug, að engir nema lögfræðingar geti setið á Alþingi og samið lagafrumvörp.

Í annan stað ráðfærði Stjórnlagaráð sig við marga reynda lögfræðinga frá degi til dags. Sérfræðingar í lögum fóru yfir allar tillögur ráðsins lið fyrir lið.

Í þriðja lagi sátu fjórir lögfræðingar í Stjórnlagaráði, valdir af þjóðinni og skipaðir af Alþingi.

Gísli Tryggvason hefur látið stjórnskipunarmál til sín taka í 20 ár.

Íris Lind Sæmundsdóttur er reyndur ráðuneytislögfræðingur.

Katrín Oddsdóttir er sérfróð um mannréttindi, praktíserandi lögfræðingur.

Pétur Gunnlaugsson hefur ríka réttlætiskennd og yfirgripsmikla þekkingu á lögum.

Í ráðinu sátu sem sagt fjórir fínir lögfræðingar í 25 manna hópi: ekki slæmt.

Þau áttu öll ríkan þátt í góðum árangri ráðsins frá mínum bæjardyrum séð.