Jóhanna Sigurðardóttir skrifar grein í Fréttablaðið í dag þar sem hún tekur undir með þeim sem hafa bent á að nýtt útspil forystumanna Sjálfstæðisflokksins um boðaða „leiftursókn" í anda nýfrjálshyggju við rekstur ríkisins skerpi á átakalínunum í íslenskum stjórnmálum. 

Í greininni fer Jóhanna yfir árangur stjórnvalda af „blönduðu leiðinni" sem farin hefur verið og þylur upp statistík um atvinnuleysi, verðbólgu, stöðu heimilanna og óbókfærðar eignir ríkisins í Landsvirkjun sem sumir stjórnarliðar vilja reyndar einkavæða.  Jóhanna þegir hins vegar um það sem mestu máli skiptir; ósjálfbæra skuldastöðu ríkissjóðs.

Samkvæmt Lánasýslu ríkisins voru skuldir ríkissjóðs í júní 2010 1.214 milljarðar.  Ári síðar voru þær orðnar 1.430 milljarðar.  Í júní 2012 voru þær 1.503 milljarðar.  Tekjur ríkissjóðs árið 2010 voru 478 milljarðar.  Árið 2011 voru þær 487 milljarðar.  Samkvæmt fjárlagafrumvarpi 2012 er gert ráð fyrir 521 milljarði í tekjur. 

Bæði tekjur og skuldir aukast á tímabilinu 2010 - 2012.  Hins vegar hækka skuldirnar hlutfallslega hraðar heldur en tekjurnar.  Á tímabilinu munu tekjur ríkisins hækka um tæp 9%, miðað við ofangreint, en skuldirnar um 24% (2012 / 2010). 

Gangi fjárlagafrumvarp 2012 eftir mun ríkissjóður greiða 212 milljarða í vexti á tímabilinu 2010 - 2012, eða í kringum 12% af heildarútgjöldum.  Vaxtagjöld er næststærsti einstaki útgjaldaliður ríkissjóðs.

Bæði „leiftursóknin" og „blandaða leiðin" jafngilda þannig áætlun um efnahagslegan dauðdaga.  Eini munurinn er að áætlaður dánardagur er mislangt undan.  Lífsvon felst hins vegar í endursamningaferli um opinberar skuldir svo afborganir og vaxtagreiðslur ógni ekki velferð þjóðarinnar.