1.    Lífeyrissjóðirnir töpuðu 479 milljörðum króna á árunum 2008 til 2010. Meira en helmingur þess sem lífeyrissjóðirnir töpuðu var vegna viðskipta við tvær fyrirtækjablokkir.

2.     Hrafn Bragason, fyrrum Hæstaréttardómari hefur sagt að lífeyrissjóðirnir hafi í einhverjum tilvikum staðið í fjárfestingum sem tæplega voru löglegar. Þá skipti engu hvort FME hafi gagnrýnt gjörningana.  Embætti sérstaks saksóknara mun ræða skýrsluna um lífeyrissjóðina, sem birt var þann 3. febrúar 2012, á næsta fundi sínum með Fjármálaeftirlitinu.

3.    Ólafur Margeirsson hefur bent á sjóðirnir standi ekki undir framtíðarskuldbindingum sínum og séu um 650 milljarða mínus.

4.    Opinberu sjóðirnir eru baktryggðir af ríkinu en hinir almennu ekki.

5.    Vilhjálmur Birgisson hefur sagt frá því að í þeim lífeyrissjóði sem hann tilheyri ávinni sjóðsfélagi sér einungis 1.229 krónur af hverju 10.000 króna framlagi sem hann leggi inn í sjóðinn. Með öðrum orðum, 88% af iðgjaldi sjóðsfélagans fari í svokallaða samtryggingu og rekstur sjóðsins.

6.    Það eru 32 lífeyrissjóðir á Íslandi.  Ragnar Þór Ingólfsson hefur bent á að kostnaðurinn við rekstur kerfissins sé um 3,5 milljarðar á ári.  Við þá tölu bætast erlend fjárfestingargjöld sem einnig eru veruleg.

7.    3,5% raunávöxtunarkrafa sjóðanna heldur uppi óraunhæfu vaxtastigi í íslenska hagkerfinu.

8.    Lífeyrissjóðirnir hafa eignfært yfir 170 milljarða í verðbætur á fasteignalánum almennings frá ársbyrjun 2008.

9.    Herdís Dröfn Baldvinsdóttir hefur gert doktorsverkefni um tengsl og samgróna innviði íslenska fjármálageirans og verkalýðssamtaka. Í útdrætti segir meðal annars að sterk yfirráðastétt, eða elíta, ríki á landinu, og bindiafl hennar felist meðal annars í krosseignatengslum en einnig öðrum kross-yfirráðum, ef svo má að orði komast.  Meginniðurstaða rannsóknarinnar er sú að „með samstarfi við starfsfólk í einkalífeyrissjóðageiranum hafi verkalýðshreyfingin verið innlimuð í þessar ytri valdaformgerðir, með gríðarmiklu og flóknu neti samtengdra yfirráða á sviði einkalífs og fjármála. Það sé megin þversögn verkalýðshreyfingarinnar: hún er orðin veikburða fyrir hönd meðlima sinna en sterk fyrir „ríkjandi yfirstétt“.

10.    Stjórnir lífeyrissjóða eru ekki kosnar með beinni kosningu sjóðsfélaga heldur skipaðar af samtökum atvinnurekenda og verkalýðs.