• Trölli gefst upp

    19. desember 2009

    Ég er búinn að vera á örvæntingarfullum flótta undan jólunum en hef gefist upp á hlaupunum. Þessi undanbrögð eru vitaskuld vonlaus og ég hef upplifað mig eins og sturlaðan vænisjúkling sem leitar skjóls í geggjuðum hugarheimi og sér óvini í hverju horni.

    Jólin eru alls staðar og fjöldinn er svo gersamlega gagntekinn af fyrirbærinu að eina leiðin til þess að sleppa væri að loka sig af í helli sínum með vodkakassa, drekka sig rænulausan og fara ekki út úr húsi fyrr en eftir rúma viku.

    Slíkan lúxus getur maður víst ekki leyft sér án afleiðinga þannig að ég hef í staðinn reynt að brynja mig gegn áreitinu með hroka og geðillsku. Þessar margreyndu og skotheldu varnir gáfu sig óvænt þegar ég stóð í kílómeters langri biðröð við kassann í Nóatúni og fann tilbúna kjúklinginn minn nálgast frostmark á meðan ég beið glorsoltinn fyrir aftan fólk með öskrandi börn og fullar innkaupakörfur af jólagóssi.

    Áttaði mig á að aðeins væri um tvennt að ræða í stöðunni. Sturlast, rústa búðinni og leggja sig síðan sjálfur inn á geðdeild eða stíga inn í óttann, meðtaka jólin og vera með. Tók seinni kostinn. Stakk kjúklingnum inn í hillu hjá salernishreinsivörum, sótti mér innkaupakörfu og keypti mér hamingju, eins og allir hinir: Piparkökur, ilmkerti, laufabrauð, reykt svín, mandarínur, malt og appelsín. Síðan bar ég jólin í formi efnislegra gæða inn í hellinn þar sem hjarta mitt býr eitt með sjálfu sér, flækti gardínustangirnar í marglitum jólaljóaseríum og óf músastiga úr bleikum og bláum kreppappír umvafinn hlýrri birtu kertaljósa og aftansöng Bing Crosby.

    Það er freistandi og auðvelt að vera fúll á móti á aðventunni en það er svo miklu, miklu betra að taka frelsaranum opnum örmum, kaupa sér glingur og vera eins og hinir. Mikið er ég hamingjusamur eftir að ég fann ró í hjarta mínu úti í búð. Vildi bara að alla daga væru jól.

    Skrifa athugasemd

  • Vaknað hjá Angelinu

    15. desember 2009

    Það fyrsta sem ég geri þegar konur fara frá mér, en það gerist með mjög reglulegu millibili, er að ég rýk til og sæki tvö veggspjöld og hengi upp yfir rúminu mínu. Annað er með Angelinu Jolie í þröngum og fáum herklæðum í hlutverki hins margrómaða og munúðarfulla grafarræningja Löru Croft. Hitt skartar Jessicu Alba í gervi súlustúlkunnar Nancy Callahan úr Sin City.

    Ég flagga þessum veggspjöldum sem hafa verið mér traust haldreipi í gegnum einn hjónaskilnað og tvær sambúðir að auki af sama stolti og þeir veruleikafirrtu og barnalegu landar mínir sem mæna á íslenska fánann í þeirri nasísku ofsatrú og sjálfsbekkingu að við séum svo ofboðslega spes og æðisleg að við þurfum ekki að standa skil á reikningum okkar gagnvart umheiminum sem hatar okkur.

    Valkyrjurnar mínar, þær Angelina og Jessica, eru nefnilega táknmyndir hins skýlausa réttar míns til þess að fá að vera strákur fram í rauðan dauðann og standa um leið vörð um einstaklingsfrelsi mitt. Vegna þess einfaldlega að það fyrsta sem manneskja þarf að fórna þegar hún ákveður að rugla saman reitum sínum með einhverjum öðrum er persónufrelsið. Síðan tekur við endalaus valdabarátta þar sem öllum brögðum
    er beitt til þess að beygja annan aðilann undir vilja hins, væntanlega í þeim göfuga tilgangi að öll alvörupör eigi að renna saman í eitt. Sá maður sem má flagga Angelinu og Jessicu er hins vegar óumdeilanlega frjáls. Og frelsið er yndislegt vegna þess að þá gerir maður bara það sem maður vill.

    Sjálfsagt telja einhverjir sig geta greint hjá mér djúpstæða undirliggjandi gremju í garð kvenna en það er alrangt. Ég elska konur og hef ekki elskað neinar konur jafnheitt og einmitt þær sem hafa yfirgefið mig. Lífið hefur bara kennt mér að kynjunum er ekki ætlað að búa saman til lengdar og sambúð karls og konu er líkust því að reynt sé að hrista saman í blandara olíu og vatn. Í raun er með hinum mestu ólíkindum að samkynhneigð sé ekki miklu algengari en raun ber vitni vegna þess að það segir sig sjálft að karlar skilja karla betur og konur konur.

    Þungamiðjuna í kenningar mínar um samskipti kynjanna sæki ég í smiðju míns góða vinar og félaga Jakobs Bjarnar Grétarssonar. Hann hefur skrifað lærða tímaritsgrein um að nútímakarlmaðurinn búi í stelpuherbergi og þreytist ekki á að boða þessi augljósu sannindi. Auðvitað blasir það við að gagnkynhneigðir karlmenn hljóta að vera smekklausir durtar sem hafa ekki hundsvit á húsgögnum, litasamsetningum, blómum, mottum, teppum og öllu því smáborgaralega glingri sem fólk fyllir híbýli sín og tómið í sálinni með. Þannig að þegar karl og kona stofna saman heimili þurrkast karlinn út og týnist í
    þeirri litlu heimsmynd sem konan töfrar fram innan fjögurra veggja.

    Þessu fylgir vitaskuld tilvistarkreppa sem er engu léttari en sú freudíska þraut sem lögð hefur verið á villidýrið innra með okkur öllum með því að beygja það undir ok siðmenningar. Siðmenningar sem er rammgölluð og gengur þvert á mannlegt eðli þótt hún sé auðvitað mannanna verk. Við komumst til dæmis ágætlega af áður en kristinni kenningu var stefnt gegn öllu því sem er skemmtilegt í lífinu og mörg okkar muna hversu lífið var í raun notalegt og normalt þangað til eitthvert mennskt handbendi illu aflanna kynnti markaðsfræði og Excel til sögunnar.

    Í tilvistarkreppunni í stelpuherberginu verður nútímakarlmaðurinn svo auðvitað gersamlega óþolandi og meira að segja aumkunarverðari en hann var áður. Í þessum heimi sem hann þekkir ekki reynir hann að finna sér tilgang og hugarró með því að gerast heiladauður hálfviti sem lifir fyrir enska boltann, ganga andlega bæklaður um grænar grasflatir sveiflandi golfkylfum og standadi eins og fífl með stöng úti í miðri á
    í þeirri von um að fiskur með kalt blóð bíti á öngulinn sem konan hans er auðvitað hætt að líta við vegna þess að hann er svo takmarkaður og leiðinlegur.

    Í lausn minni sem fólgin er í frelsi einsemdarinnar vinnur hins vegar allt með mér. Meira að segja þyngdaraflið vegna þess að eðli málsins samkvæmt sigrar það kennaratyggjóið reglulega þannig að fyrirvaralaust um miðjar nætur leka þær á víxl ofan í rúm til mín Angelina eða Jessica.

    Ég get því ekki annað en vorkennt þessum aumkunarverðu mönnum sem eru á endalausum flótta úr stelpuherberginu. Menn sem þurfa að skapa tilveru sinni merkingu með golfi, fótbolta og veiðum eru sorglegir og auðvitað ekki konum bjóðandi eins og þær ræða svo sín á milli í saumaklúbbunum sínum sem þær halda í stelpuherbergjunum sínum á meðan kallinn keyrir kappakstur í PlayStation í kjallara besta vinar síns.

    Þá er nú betra að vera frjáls og mega vakna með Angelinu af og til.

    Skrifa athugasemd

  • Leikhús leiðans

    30. september 2009

    Fólk í kringum mig er voða mikið að velta sér upp úr því að Tinna Gunnlaugsdóttir fái að stjórna Þjóðleikhúsinu í nokkur ár í viðbót. Ég hefði nú bara svona upp á húmorinn viljað fá Pál Baldvin í djobbið en er annars slétt sama hver stjórnar þarna við Hverfisgötunna vegna þess að mér leiðast leikhús.

    Mér leiddist í leikhúsi áður en Tinna tók við og líka eftir að hún varð þjóðleikhússtjóri með þeim afleiðingum að fyrir liggur þykk og þung stjórnsýsluúttekt á störfum hennar sem er svo löng að hún er jafnvel leiðinlegri en Kirsuberjagarðurinn eftir Tjékkoff.

    Það þarf ekki að hafa mörg orð um að Hamlet með Mel Gibson hlýtur alltaf að vera skemmtilegri en Hamlet með Hilmi Snæ og þess vegna fer ég frekar í bíó en leikhús. Bíó er oftar skemmtilegt en leiðinlegt en leikhús er oftar leiðinlegt en skemmtilegt. Yfirleitt bara boooooring. Samt klæðir fólk sig upp í spariföt þegar það fer í leikhús og hefur áhyggjur af því hver sé leikhússtjóri.

    Bíóið er miklu einfaldara, betra og skemmtilegra. Þangað fer ég klæddur eins og bensínafgreiðslumaður á frívakt og pæli aldrei í því hver sé bíóstjórinn í Álfabakka, Smáralind eða Háskólabíói.

    Málið er einfaldlega bara to be or not to be... boring? Og þá treystir maður frekar á filmuna en fjalirnar.

    1 athugasemdir

  • Mikill vitringur fallinn frá

    6. september 2009

    Í samfélagi fábjána munar um hvern viti borinn mann sem fellur frá þannig að það  er skarð fyrir skildi nú þegar sá mikli meistari Helgi Hóseasson er allur. Ég hef hvorki fyrr né síðar tekið viðtal við skemmtilegri mann en Helga en hann var alveg leiftrandi skemmtilegur, kvikur og tær í sinni gagnrýnu hugsun þegar ég heimsótti hann í september 2003. Við vorum líka eiginlega sammála um allt fyrir utan það að ég fór undan í flæmingi þegar Helgi fordæmdi þá sem brúka tóbak og brennivín.

    Helgi var mikill höfðingi heim að sækja og hann gaf mér eintak af álitsgerð á geðheilbrigði sínu sem hann stal af sínum tíma frá Kleppi, fjölritaði og seldi á tíkall niðri í bæ. Ákaflega töff. Þessa álitsgerð geymi ég með öðrum dýrgripum eins og póstkortinu hér fyrir ofan. Helgi sendi afa og öðrum alþingismönnum svona kort árið 1976. Þarna varaði Helgi þingmenn við því að hann ætli að sletta málningu á hýbýli þeirra og af stakri sjéntílmennsku leyfir hann þeim að velja litinn sjálfir. Svari þeir ekki innan 5 daga muni hann hins vegar líta svo á að þeir kjósi tjöru.
    Kortið var ekki í umslagi og pósturinn hringdi víst í þingmannagengið og varaði þá við þessari köldu kveðju sem til stæði að bera þeim. Amma segir mér að einhverjir kallanna hafi orðið hálf smeykir og hafi hringst á út af málinu. Þá minnir hana endilega að Gylfi Þ. Gíslason hafi fengið tjöru á bílinn sinn, rétt eins og stjórnarráðið.



    Hrópandinn í eyðimörkinni
    Birt í Fréttablaðinu í september 2003

    Helgi Hóseasson er flestum kunnur fyrir áratuga langa baráttu sína fyrir því að fá skírnarsáttmála sinn ógildan en frægasta senan í þeirri baráttu er það uppátæki Helga að sletta skyri yfir þingheim við setningu Alþingis árið 1972.
    "Þeir neituðu því hver um annan þveran, biskopurinn og þeir sem ég vildi fá til að ónýta skírnarsáttmálann sem ég var látinn gera við himnadrauginn. Ég varð því að gera það sjálfur þó mér fyndist nú þessir fulltrúar afturgöngunnar ættu að gera það."

    Helgi segist engu geta hafa ráðið um skírn sína og hafi svo verið vélaður til þess þegar hann var enn á barnsaldri til að staðfesta gjörninginn með fermingunni. En hvenær gerði hann sér ljóst að hann ætti enga samleið með guði?

    Lygasaga frá Arabíu

    "Ætli ég hafi ekki verið um tvítugt þegar ég fór að fetta fingur út í þessar arabasögur þarna að austan", segir Helgi og segist aldrei hafa látið það hvarfla að sér að gefast upp fyrir ofurefli embættismannakerfisins.
    "Þeir voru nú að reyna að fá mig til að leggja niður skottið en ég hafði ekki áhuga fyrir því. Mér fannst þetta vera svívirðing gagnvart mér sem hugsandi skepnu að hafa það eftir mér að ég viðurkenndi mörg þúsund ára gamlar lygasögur austan úr Arabíu. Ég ber ekki meiri virðingu, en svo, fyrir þessum sögusögnum þarna austan að. Það er kyndugt með þetta helvítis himnaríki. Menn benda upp í geiminn en geta ekki staðsett hvar þessi himnafjölskylda á heima; Gabríel, Mikael, María gamla og Krosslafur og Satan því hann er nú einn af fjölskyldunni.

    Það er alveg furðulegt að menn sem halda að þeir séu með fullu ráði og rænu skuli vera að ljúga þessum bölvuðu lygasögum í börn. Það er íhugunarvert og mér finnst það vera kynjalegt hvað lítið er gert að því að hamla móti þessum vitleysingsgangi með þessa svokölluðu Kristni. Ég hef verið steinhissa á því lengi að það skuli ekki vera stofnaður formlegur félagsskapur eða samtök gegn svona glæpaverki að vera að teygja börn út í þennan andskota og kalla þetta heilagan sannleik hérna norður við pól. Það vita allir menn sem ekki hafa eintómt hey í hausnum að það er enginn guð til. Enda væri hann argasti óþokki sem sögur fara ef hann væri til. Ég hef orðið vitni að því að hann reyndi ekki að hindra þær tvær heimsstyrjaldir sem ég hef lifað. Þetta bölvaða líf er eintóm helvítis vitfirring."

    Skyrinu slett

    Helgi var orðinn langþreyttur á áhugaleysi yfirvalda á að leysa úr máli hans þegar hann sletti skyrinu. "Af hverju skyr? Ég varð að láta eitthvað koma á móti því að þingsetarnir og ríkisstjórnin og fleiri ráðamenn eins og biskoppur sinntu ekki bréfi mínu. Ég skrifaði þeim öllum bréf og þeir önsuðu mér bara tveir; Bjarni Ben. og Lúðvík Jósepsson. Hinir svöruðu mér ekki og til minningar um það þá réðist ég í það að sæma þá skyrinu. Ég hef ekki verið kærður fyrir það enn þann dag í dag."

    Helgi var handtekinn með látum eftir að hafa nánast tæmt skyrfötuna yfir biskup, forseta, ráðherra og þingmenn og segir að hann hafi ekki verið tekinn neinum vetlingatökum. "Þeir lágu þarna fjórir ofan á mér niður í skyrslettunum og drösluðu mér svo burt, járnuðum á höndum og fótum.
    Ég skvetti líka tjöru á stjórnaráðshúsið á sínum tíma og hef ekki heldur verið kærður fyrir það. Þetta er kynjalegt þetta réttarfar í þessu helvítis landi. Menn eru nú kærðir fyrir minni læti en þetta."

    Pereat í Iðnskólanum á Akureyri

    Þrautsegja Helga og úthald í mótmælum hefur að vonum vakið athygli í gegnum tíðina en hann lætur enn þann dag sjá sig á götum úti með mótmælaskilti. En hefur hann alltaf verið uppreisnarmaður?
    "Ég veit ekki hvað má kalla uppreisnir. Ég var nú í Iðnskólanum á Akureyri á sínum tíma og þar var til málamynda bindindisfélag og ég hafði orð á því á einum fundi að ég kynni illa við það að kennararnir gengju með vindlinga í kjaftinum hvar sem væri í skólanum þar sem að væri tekið fram í skólareglugerð að reykingar væru einungis leyfðar í ytri forstofu. Þá sagði nú skólastjórinn, sem var á fundinum, að það væri nú ekki að ástæðulausu sem kennararnir gerðu þetta því þeir hefðu bara engan tíma til þess að sinna þessum bindindismálum.

    Mér þótti það kynjalegt tímaleysi að það skyldi koma þannig út að þeir þyrftu að ganga reykjandi um allan skólann. Nú svo líkaði skólastjórnaum þetta ekki hjá mér að vera að atyrða kennarana gagnvart reykingunum og boðaði mig inn á skrifstofu sína eftir þrjá daga og sagði mér að hann hefði nú verið að bíða eftir því að ég bæðist afsökunar á þessari ræðu sem ég hafði flutt á bindindisfélagsfundinum. Ég sagðist vera alveg í standi til þess að biðjast afsökunar ef hann gæti sýnt mér fram á að ég hefði eitthvað brotið af mér.

    Hann sagði að ég ætti engan rétt á að heimta það og sagði að það væri tvennt í þessu; annaðhvort bæðist ég afsökunar eða mér yrði vikið úr skólanum og það fór svo að ég var rekinn. Það má kalla þetta uppreisn."

    Viljalaust fólk með hey í hausnum

    Helgi hefur séð ófáar ríkisstjórnir koma og fara og segir þær allar hafa verið svipaðar. "Það hefur alltaf loðað það sama við hvað sem þessir ríkisstjórnarkalrar hafa heitað. Þeir sem ráða í dag eru ekkert verri en aðrir hvað snertir tóbak og áfengi en þeir eru kannski öllu meiri stríðsmenn. Þeir hafa verið handgengir Bandóðríkja ríkisstjórninni eins og sýnir sig með þessum samningi um að hjálpa þeim til þess að drepa Írakana og stela frá þeim olíunni. Það fer lítið fyrir því í íslenskum blaðaskrifum hver er raunverulegur tilgangur Bandaríkjaóstjórnarinnar og Breta er með því að ræna, níða niður og drepa Írakana."

    Stóriðjuáform stjórnarinnar eru Helga heldur ekki að skapi. "Virkjunin við Kárahnjúka er eins og hver önnur eyðileggingastarfsemi á þessu landi og almenningur rís ekki upp, síður en svo. Þeir framlengja völdin hjá þessum andskotum."
    Kunna íslendingar þá ekki að mótmæla og standa á rétti sínum? "Þetta hefur hey í hausnum í staðinn fyrir heila. Ég þykist vita að það sé hey í hausnum á þessu fólki, ekki síst þessum dómurum mínum og læknum á Kleppi. Ég var nú drifinn á Klepp einum þrem sinnum út af því að saksóknari, sem var framsóknaríhaldsmaður þá, heimtaði að ég væri settur á Klepp til sálarrannsóknar og ég hafði nú svo sem lítið við það að athuga. Það var nú til þess að reyna að framkalla minnimáttarkennd í mér en Kleppur er nú bara ekkert öðruvísi en önnur sjúkrahús.

    Ég hefði samt gjarnan vilja fá almennilega álitsgerð því ég er engu nær um hvernig ég er innréttaður hvað geðheilbrigði snertir af því að hafa lesið skýrslur læknisins þar."

    Helgi segir almenning lítið hafa amast við sér í gegnum tíðina og að hann hafi ekki fundið fyrir því að fólk liti á sig sem hættulegan geðsjúkling. "Það hefur farið mjög lítið fyrir því og þeir sem hafa sinnt mér hafa verið vinsamlegir við mig heldur en hitt. Þeir eru fáir sem hafa verið að skíta á sig við mig fyrir utan þræla og læknana sem eru að ljúga geðveiki upp á mig. Skyldu þeir hafa fríun frá geðveiki þessir læknar sem eru að dæma mig geðveikan? Mér er það spurn. Ætli þeir hafi verið athugaðir sem geðsjúklingar? Ég veit það ekki?

    Hver skapaði sýkla?

    Helgi er orðinn 84 ára en er ern og ætlar ekki að láta deigan síga á meðan hann heldur heilsu og hefur undanfarið látið sjá sig með skilti þar sem hann spyr hver hafi skapað sýkla.
    "Hver skapaði sýkla? Ég hef engan fundið enn þá sem getur svarað því. Þess vegna er ég nú að spyrja. Það er sagt á mörgum stöðum og í mörgum bókum að himnadraugurinn hafi skapað allt. Skapaði góður guð sýkla sem drepa milljónir manna á hverju ári?

    Ég hef ekki hugsað mér annað en að halda áfram að spyrja svo lengi sem ég get. Ég ætla ekki að hætta fyrr en ég hef hreinsað persónu mína af glæpaverkum ríkisvaldsins á mér og því forkastanlega ofbeldi sem ég hef engar bætur fengið fyrir. Ég hef verið handtekinn svo tugum skipta skiptir. Tukthúsaður og engar bætur fengið fyrir það. Þá hefur enginn viljað sinna þeirri beiðni minni, nú á seinustu misserum, að skrá það í þjóðskrá að ég sé búinn að ónýta viðurkenningu mína á draugnum.

    Samningurinn var gerður við guð segja þeir og þeir hafi því ekki nokkur tök á því að eyðileggja hann. En þeir höfðu nú samt tök á því að gera þennan samning."

    5 athugasemdir

  • Stallone á Menningarnótt

    21. ágúst 2009

    Ég fer oft í miðbæ Reykjavíkur, drekk kaffi, hangi í bókabúðum, skoða alls konar menningu og tala við þá örfáu einstaklinga sem ég get eytt meira en fimm mínútum með án þess að fá heilablóðfall úr leiðindum. Frómt frá sagt kann ég bara ósköp vel við miðborgina og hún er sennilega uppáhaldsstaðurinn minn á landinu fyrir utan Vesturbæinn.

    Nú steðjar hins vegar óðum að eini dagurinn á árinu sem ég get ekki hugsað mér að koma nærri miðbænum. Að mér sækir nefnilega hrollur og velgja þegar dagur menningarnætur rís og alls kyns úthverfapakk og vitleysingar skunda í bæinn til að skoða menningu. Þetta er sami skríllinn og situr heiladauður fyrir framan Skjá einn allan ársins hring og hugsar sér aðeins til hreyfings með viðkomu í miðbænum á 17. júní og Menningarnótt. Sauðir sem geta ekki borið sig eftir menningu sjálfir en mæta eins og fábjánar þegar ótal hendur eru tilbúnar til þess að troða henni ofan í þá einn sólarhring á ári. Það er víst svo agalega “in” að taka þátt í þessu brölti sem getur eðli málsins samkvæmt aldrei orðið annað en ógeð. Óskipulögð kássa af fólki og barnavögnum þannig að hver millimetri sem maður þokast áfram í leit sinni að menningu í öllu offramboðinu kostar blóð svita og tár.

    Þessi ömurlegi dagur í ágúst er einhvers konar djöfulleg blanda af þjóðhátíðardeginum og þorláksmessukvöldi þar sem saman koma í einhverjum óræðum æðri tilgangi rónar, fullir krakkabjánar, dagfarsprútt fjölskyldufólk, smáborgarar og elítistar. Að þessu sinni eiginlega bara allir nema útrásarvíkingar og svo auðvitað ég. Ekki veit ég nákvæmlega hversu oft þessi Menningarnótt hefur verið dubbuð upp í Reykjavík en fyrir allmörgum árum brást ég við henni með því að halda mína eigin menningarvöku á heimili mínu á meðan Strætó selflutti Árbæinga ókeypis niður á Lækjartorg í menningarleit.

    Þessar menningarvökur mínar eru ekki bara andóf mitt gegn þessu ömurlega hæpi í kringum stórviðburðinn í Reykjavík heldur líka liður í baráttu minni gegn úreltum dilkadrætti í há- og lágmenningu. Þess vegna mun ég sjötta árið í röð halda Sylvester Stallone-kvikmyndahátíð á heimili mínu, sem góðu heilli er þetta árið í kjallara í Kópavoginum, þannig að flugeldarnir á höfninni ættu ekki einu sinni að ná að blandast saman við vélbyssuskothríðina hjá honum Rambó.

    Þegar ég sló upp þessari menningarveislu í fyrsta skipti opnaði ég hátíðina með hinni sígildu spennumynd Cobra. Þar lék Stallone lögguna Marion Cobretti sem drap vonda kalla á færibandi undir slagorðinu “You’re the diseasae. I´m the cure”. Á síðustu árum er ég búinn að afgreiða First Blood, Rambo II og III, Lock-up, Tango&Cash, F.I.S.T., Rocky I, II, IV og V.

    Menningarnóttin mín verður sérlega glæsileg í ár enda hef ég aldrei treyst á styrktaraðila og kreppan kemur því ekki við mig í þessum efnum. Hátíðin opnar annað kvöld klukkan 21.00 með hinni stórkostlegu Rambo IV og strax í kjölfarið verður skemmtilegasta Rocky myndin, Rocky III, tekin til sýninga. Þar sem heldur er farið að ganga á meistaraverk Stallone er ég svo að spá í að loka Menningarnótt 2009 með hini sígildu Schwarzenegger-mynd Commando og þar með mun Arnold taka við keflinu af Sylvester þannig að allar líkur eru á að Schwarzenegger muni opna Menningarnótt 2010 hjá mér með Totall Recall, síðan komi Kindergarten Cop og Eraser.

    Menningarnótt er sjúkdómur og Stallone er lækningin!

    4 athugasemdir