Svarthöfði er Íslendingur í húð og hár, það hefur alltaf legið fyrir. Ungur að aldri fékk hann smjörþefinn af einni uppáhaldsiðju Íslendinga – að fussa og sveia. Þegar Svarthöfði tilheyrði ungviðinu var einn ónefndur fjölskylduvinur færasti fussarinn í nærsveitum og hann stundaði sína iðju óspart í eldhúsi fjölskyldunnar.
Svarthöfði man það enn. Þegar fegurð heimsins er honum ofviða er honum alltaf minnistæður eldmóður fussarans. Augun einbeitt, varirnar titrandi og þegar hann sveiaði yfir sig, sem gerðist einstöku sinnum, voru komnar svitaperlur á ennið. Stundum hrökklaðist líka einstaka kaffibolli af eldhúsborðinu, lafhræddur við miskunnarlausan hnefa sveiarans sem lamdi oft þéttingsfast í borðið þegar fussið stóð sem hæst.
Svo þegar Svarthöfði óx úr grasi þá skildi hann loks um hvað fussið og sveiið snérist. Það er, þótt mótsagnakennt virðist, sálarsefandi. Sveiarinn efast ekki um sig eða sína tilveru, tilgangur hans er skýr: Hann sveiar. Sá óheppni sem verður fyrir fussinu eða sveiinu er holdgervingur heimsku, hroka og alls ills. Sveiarinn er þá, „par définition“, holdgervingur visku, auðmýktar og alls góðs.
Það eru þó skýrar reglur í fussinu. Það má ekki bara fussa og sveia hverju sem er. Þetta er eins og með klappið. Að fussa á réttum tímapunkti er náðargáfa, en misstígi menn sig er hætta á að sá hinn sami verði álitinn fýlupúki. Eða verra – femínisti!
Þess vegna hefur Svarthöfði reglulega hitt nokkra valinkunna amatörfussara. Engir þingmenn, en gjaldgengir í flestar kaffistofur landsins. Æfingin skapar meistarann og saman fussa þeir: „Skattgrímur, svei!“ „ESB, fuss!“ „Útrásarvíkingar, fari þeir til fjandans!“ Allt þetta fer svo auðvitað fram með drjúgum skammti af bleksvörtu kaffi – þeim lífsins elexír – enda endast menn skammt í fussinu án þess.
Eitt uppáhaldsfuss Svarthöfða er að hluta fengið að láni frá Georg nokkrum: „Meðalgreinda apaþjóð!“ hrópar hann þegar tilefni gefur til. Þetta gefur lífi hans fyllingu. Hann er þá vitringur með óhemjugóða náttúrugáfu, enda er það hann sem að kemur auga á heimskuna. Hann segir þetta samt ekki, að hann sé klár, enda á þetta sér stað í hyldjúpum freudískrar dulvitundar hans.
Hann veit líka að þessi fullyrðing er byggð á traustum vísindum. Þjóðin er meðalgreind. Enda myndar sérhvert nægilega stórt úrtak manna normalkúrfu í greind. Það er að segja, fáir eru afburðagáfaðir rétt eins og það eru fáir sem eru afgerandi heimskir. Flestir eru einhvers staðar í miðjunni og því augljóslega meðalgreindir. Svarthöfði man eftir þessu úr sálfræðikúrs í menntaskóla og hann geymir þetta bak við eyrað, ef ske kynni að einhver skyldi véfengja fullyrðinguna. Svo er auðvelt að sanna að menn séu apar, við erum jú eftir allt saman prímatar.
En það sem Svarthöfði vill náttúrulega ekki leiða hugann að er hvort að hann sé sjálfur meðalgreindur api. Það vill enginn. Hann hefur reyndar pælt í því í hálfkæringi. En freudísk undirvitund hans neitar auðvitað staðfastlega að trúa því að hún sé meðalgreind. Hún er líka fljót að stökkva til. Þegar vafi færist yfir eins og skuggi yfir vötnum. Þá man hann hverju hann ætlaði að sveia, hefst handa, og skugginn hverfur eins og dögg fyrir sólu. Hann víkur fyrir eins konar blöndu af hamingju og reiði, fussið er þannig mótsagnarkennt og ruglar stundum Svarthöfða.