Tímamót urðu í kynjabaráttunni í síðustu viku.

Erkifemínistinn Jóhanna Sigurðardóttir var dæmd og fordæmd fyrir að ráða ekki innvígða og innmúraða Samfylkingarkonu sem skrifstofustjóra forsætisráðuneytisins. Hún ákvað að ráða hæfasta umsækjandann, karlmanninn Arnar Þór Másson, en átti samkvæmt jafnréttislögum að ráða fimmta hæfasta umsækjandann, vegna þess að hann er kona.

Það týpíska hefði verið að femínisti í Samfylkingunni hefði ráðið samfylkingarkonu sem skrifstofustjóra, en ekki óflokkspólitískan karl sem væri metinn hæfari en hún. En hún réð þann hæfasta og stóðst þar með spillingarprófið.

Sú sem kærði heitir Anna Kristín Ólafsdóttir. Hún er fyrrverandi aðstoðarkona samfylkingarráðherrans Þórunnar Sveinbjarnardóttur og Ingibjargar Sólrúnar Gísladóttur, sem þá var borgarstjóri. Þær eru tveir af helstu femínistum landsins og hafa verið í fremstu röð í Samfylkingunni. Óháð matsfyrirtæki mat Önnu Kristínu fimmta hæfasta umsækjandann. En þar sem hún er kona og fleiri karlar en konur starfa í embættismannakerfinu átti hún að fá meðgjöf. Hún fór fram á 15 milljónir króna fyrir að vera ekki ráðin, fimmta hæfust.

Auðvitað hafði Anna Kristín rétt á því að reyna að nýta sér lögin. En trúir hún því virkilega að Jóhanna Sigurðardóttir hafi ekki ráðið sig, vegna þess að hún er kona? Finnst henni virkilega að hún eigi að koma í veg fyrir að hæfur maður fái vinnu eftir verðleikum, bara vegna kyns hans og finnst henni sanngjarnt að hún fá 15 milljónir króna? 

Sumir segja að Jóhanna eigi að segja af sér eftir að hafa brotið jafnréttislögin. Að hún sé engu betri en Björn Bjarnason, sem gerði frænda Davíðs Oddssonar að dómara – og sniðgekk þann hæfasta. En Jóhanna réð hæfasta umsækjandann og hún réð ekki samfylkingarkonuna. En lögin segja að hún hefði átt að stunda pólitíska stöðuveitingu.

Jafnréttisbyltingin hefur étið eitt af sínum helstu foreldrum. Niðurstaðan er að í landi þar sem meirihluti ráðherra eru konur, kona er forsætisráðherra og kona er biskup, er meira að segja harðasta femínista bannað að ráða hæfasta manninn skrifstofustjóra, út af því að hann er karlmaður. Eða eins og Grýlurnar sungu: „Hvað er svona merkilegt við það, að vera karlmaður?“ Hvað er svona merkilegt við það að bora í vegg, að vinna á lyftara og skurðgröfu og vörubíl? Haldið ykkur í vinnuvélunum, kjötflykkin ykkar.