Enginn hafði trú á honum, en Ástþór Magnússon, hinn fallni raðforsetaframbjóðandi, náði fram sínu að lokum.
Eftir að hafa barist af hörku fyrir friði um nokkurt skeið tók Ástþór upp nýtt aðalbaráttumál. Hann byrjaði að berjast gegn vondu fjölmiðlunum á Íslandi sem voru allir á móti honum.
Þetta var fyrst ráðgáta. Ástþór, afar frambærilegur maður og kjörþokkafullur, náði sáralitlu fylgi. Af óskiljanlegum ástæðum valdi þjóðin ekki besta kostinn fyrir Bessastaði: Manninn sem myndi vinna að heimsfriði. Hvernig gat þjóðin verið á móti heimsfriði? Svo áttaði hann sig. Ástæðan fyrir því að fólk kaus hann ekki voru fjölmiðlarnir!
Hann sprautaði tómatsósu á ljósmyndara þegar hann var í enn einu dómsmálinu gegn andstæðingum friðar. Hann fór í kröfugöngu gegn fjölmiðlum, myndaði blaðamenn í gegnum gluggann og skrifaði harðar greinar þar sem hann ljóstraði upp um óeðli fjölmiðlamanna.
Framan af stóð Ástþór einn í þessari mikilvægu baráttu gegn fjölmiðlunum. Nú hefur hins vegar orðið slík bylting, að áhrifa Ástþórs gætir meðal allra frambjóðendanna. Þeir hafa allir áttað sig á því að fjölmiðlarnir vinna gegn því að þjóðin kjósi þá. Allt í einu er stærsta kosningamálið orðið það sama og hjá Ástþóri.
Það var stór stund í Hörpu þegar þrír frambjóðendur tóku sig saman um að gera árás á sjónvarpsstöð sem reyndi að grafa undan þeim. Þeir yfirgáfu sjónvarpskappræður, vegna þess að kappræðurnar voru milli tveggja og tveggja í einu – og allt gekk út á að láta vinsælustu frambjóðendurna enda saman. Einn þeirra, Andrea Ólafsdóttir, sakaði líka Fréttablaðið um að segja ósannar fréttir þegar það birti frétt um skoðanakönnun sem sýndi að Ólafur Ragnar væri með 56 prósent fylgi og Þóra 34 prósent. Sjálf mældist hún með 0,6 prósent fylgi, en ósannindin voru að gera ráð fyrir því að fylgi óákveðinna myndi skiptast á milli frambjóðendanna í sama hlutfalli og fylgi ákveðinna. „Enn og aftur setja fjölmiðlarnir niðurstöður skoðanakannana fram með röngum hætti.“ Hún segir að þetta sé „skoðanamótandi inngrip í hið lýðræðislega ferli að setja fram svona tölur,“ sem sagt, að segja aðeins frá þeim í fyrirsögn sem gefa upp afstöðu.
Þessi vinnubrögð hafa nú þegar kostað okkur einn frambjóðanda. Jón Lárusson, lögreglumaður á Selfossi, hætti við framboð vegna þess að hann fékk ekki nóga athygli! Það er ekki skrítið að Ólafur Ragnar Grímsson hafi byrjað kosningabaráttuna á því að hjóla í fjölmiðlana.
Fjölmiðlar vilja bara fá einn frambjóðanda. Það er Þóra Arnórsdóttir. Ástþór sagði að hún væri „fjölmiðlagæs“ sem væri matreidd ofan í þjóðina. Allir hinir frambjóðendurnir eru búnir að fatta hvert vandmálið er. Það er fjallað um Þóru af því að hún er vinsæl. En á Íslandi hafa allir jafnan rétt á því að verða forseti, hvort sem þeir eru vinsælir eða ekki.