Einu og hálfu ári eftir bankahrun er ákall 40 prósent þjóðarinnar um að Bjarni Benediktsson verði forsætisráðherra. Meðreiðarsveinn hans verður væntanlega Sigmundur Davíð Gunnlaugsson, formaður Framsóknarflokksins. Svarthöfði getur ekki beðið.

Gera má ráð fyrir því að 20 þúsund störf verði til, ef Bjarni ætlar að standa við kosningaloforð sitt fyrir síðustu kosningar. Skoðaður verður möguleikinn á því að taka upp evru í samstarfi við Alþjóðagjaldeyrissjóðinn, jafnvel þótt sjóðurinn hafi ekki gefið til kynna að hann sé til samstarfs um það. Bakkað verður frá hátekjuskatti, eins og lofað var, þannig að ríkasta fólkið þurfi ekki að axla meiri byrðar. Engar nýjar skattahækkanir verða. Sjálfstæði Seðlabanka Íslands verður rofið að nýju þegar Bjarni sér sig knúinn til að fylgja eftir loforði um að lækka stýrivexti í 5-6 prósent. Máttur Bjarna er mikill, en jafnvel meiri er máttur Sigmundar Davíðs.

Sigmundur Davíð mun væntanlega koma því til leiðar að skuldir almennings og fyrirtækja lækki um 20 prósent. Skoðað verður að þiggja billjón krónur að láni frá Noregi, þótt þeir segist ekki vilja lána. Icesave-samningarnir munu gufa upp fyrir augum okkar. Sigmundur og Bjarni munu tala kjark í þjóðina og færa umheiminum skilaboð um stolt Íslands og að staðan hér sé hreint ágæt. Það eina sem skiptir máli fyrir þjóðina sé að vinstri grænir og Samfylkingin „þvælist ekki fyrir“, eins og Bjarni Ben orðar það. Erfitt er að sjá fyrir sér að Alþjóðagjaldeyrissjóðurinn rúmist inn í áætlunum þeirra félaga, enda sakar ekki að taka smá áhættu. Gjaldeyrisforði er fyrir aumingja.

Óljóst er hvort Bjarni Ben mun grípa til aðgerða. Hann bæði lofar að ríkið láti einstaklingana um að bjarga málunum í öllu sínu frelsi, en um leið fordæmir hann aðgerðarleysi ríkisstjórnarinnar. Hin ósýnilega hönd markaðarins mun bæði halda og sleppa. 

Bjarni Ben og Sigmundur Davíð gefa okkur björtustu mögulegu framtíð. Stefna þeirra er að bankahrunið hafi ekki átt sér stað. Partíið heldur áfram. Sú stefna er mun meira heillandi heldur en hin þunglyndislega neikvæðni Steingríms J. Sigfússonar og Jóhönnu Sigurðardóttur, sem tala eins og hér sé eitthvert vandamál, í þessu landi framtíðar, mannauðs og auðlinda. 

Svarthöfði er maður sem unnir meira gleði en bölmóði. Hjarta hans segir honum að kjósa Bjarna Ben eða Sigmund Davíð. Kannski ætti að hringja viðvörunarbjöllum hjá Svarthöfða hvað málflutningur þeirra er líkur málflutningi stjórnvalda þegar gervigóðærið stóð hæst, sama góðæri og reyndist vera alger blekking. Þá átti að tala kjark í fólk, en alls ekki grípa til aðgerða. Það sem ráðherrar gerðu skipti minna máli en það sem þeir sögðu.

Svarthöfði hefur enga þolinmæði fyrir því að Jóhönnu og Steingrími hafi ekki tekist að afstýra kreppunni og koma í veg fyrir hana eftir hrunið. Þess vegna vill hann kjósa þá til valda sem stóðu vaktina þegar hrunið varð. Enn fremur vill Svarthöfði einkavæða Orkuveitu Reykjavíkur og Landsvirkjun og fá senda hundraða þúsunda króna eingreiðslu. Svarthöfði vill ekki borga skuldir, ekki borga skatta og alls ekki vexti. En umfram allt vill Svarthöfði vatnsleikjagarð í Úlfarsfelli hið fyrsta.