Svarthöfði varð eitt sinn fyrir því óláni að fá einkastæði. Upp frá því stóð hann í eilífu stríði við hið torkennilegasta fólk sem álpaðist til að leggja í bílastæði hans, viljandi eða óviljandi. Hann breyttist úr óbreytta borgaranum Svarthöfða í verndara stæðisins. Í nýju stöðunni fólst viðamikið eftirlitshlutverk og að taka að sér ítrekaðar refsingar á borgurum sem vanvirtu eignarrétt hans. Í fyrstu fékk Svarthöfði réttlætiskennd sinni fullnægt með því að siga dráttarbíl á óvini eignarréttarins. En eftir að einstæða móðirin gaf sig á tal við hann og grét útgjöld sín og afleitt hungur barnsins síns sneri hann baki við réttlætingu refsingarinnar.

Með tíð og tíma lærðist Svarthöfða að sameignarformið á bílastæðum væri hentugra en að hafa bílastæði í einkaeign, þar sem það olli honum meira hugarangri og umstangi að vernda einkastæðið sitt en að finna sameignarstæði. Þessi reynsla kenndi honum um leið að þegar einhver eignast takmarkaða auðlind sviptir hann samborgara sína auðlindinni. Þessi hugsjón hefur litað sýn hans á sólbekki, fiskistofna og hálendið, svo eitthvað sé nefnt.

Aðrir horfa öðruvísi á þetta. Fregnir hafa borist af því að Jón Ásgeir Jóhannesson stórfjárfestir hafi lagt Range Rover sínum uppi á gangstétt nærri hóteli sínu á dögunum. Það segir ákveðna sögu um manngerðir að þær skuli leggja undir sig almannaeign. Siðalögmál gegn því að gera slíkt komu fram strax fyrir tvö þúsund árum. Þá sagði Jesús Kristur að menn ættu að gera það sem þeir vildu að aðrir gerðu þeim. Tæpum 1.800 árum síðar útskýrði heimspekingurinn Immanúel Kant þetta í óþarflega ítarlegu máli. Hann lagði til skilyrðislaust skylduboð um að það hefði tilgang í sjálfu sér að breyta aðeins með þeim hætti að það gæti fylgt almennu lögmáli. Með öðrum orðum yrðu afleiðingar þess ef allir myndu leggja uppi á gangstétt geigvænlegar fyrir alla. Nema kannski þá sem ganga aldrei á stéttum, heldur keyra aðeins um aðskildir frá almúganum í rándýru lúxushylki. Í því felst afstæði skilyrðislausa skylduboðsins að sumum væri sama þótt allir aðrir legðu uppi á gangstétt og sumir eiga ekkert einkastæði til að vernda.

Með þessu vill Svarthöfði hins vegar útlista skilyrðislausu flokkunarkenningu sína um manngerðir: Maður er eins og maður leggur.