Fyrir fimm árum var Sjálfstæðisflokkurinn við völd. Flokksmönnum fannst forsetinn vera ómögulegur, þjóðaratkvæðagreiðslur glapræði og umfram allt nauðsynlegt að allir þingmenn gengju í takt. Á sama tíma fannst vinstri-grænum og Samfylkingu að forsetinn væri góður, þjóðaratkvæðagreiðslur eðlilegar og hálfgerður fasismi að allir stjórnarþingmenn gengju í takt. Nú hefur þetta algerlega snúist við. Samfylkingarfólk og vinstri-grænir ráðast á forsetann fyrir að færa þjóðinni vald, þjóðaratkvæðagreiðslur eru marklausar og skaðlegar og allir í ríkisstjórninni verða að ganga í takt og þétta raðirnar, annars er allt fyrir bí.

Íslensk stjórnmál í dag eru sönnun fyrir því að fólk tekur afstöðu eftir aðstöðunni sem það er í. Þetta mætti kalla takmörkuðu afstæðiskenninguna um vald. Sá sem hefur völdin hagræðir skoðunum sínum þannig að þær fari að henta þeim sem hefur völdin. Steingrímur J. er prýðilegt dæmi. Sem valdalaus stjórnarandstöðuþingmaður vildi hann Alþjóðagjaldeyrissjóðinn öfugan úr landi og bölsótaðist út í stjórnvöld fyrir aðgerðarleysi, samráðsleysi og pólitískar ráðningar. Eftir að hann varð ráðherra breyttist hann í það sem hann gagnrýndi mest. Hann hélt Alþjóðagjaldeyrissjóðnum í landinu, hlýddi honum í einu og öllu, stundaði fordæmalaust aðgerðarleysi í málefnum heimilanna, valdi pólitískan samherja til að stýra Icesave-nefndinni og hafði ekki samráð um að skrifa undir Icesave-samning við Breta og Hollendinga.

Steingrímur J. er ekki eini maðurinn sem er afstæður við vald. Þannig gátu til dæmis sjálfstæðismenn haft það sem sitt aðalstefnumál að minnka völd ríkisins, en slógu síðan met í því að auka ríkisrekstur og fjölga ríkisstarfsmönnum. Með sama hætti gátu þingmenn Borgarahreyfingarinnar séð ljósið í því að skera sig frá grasrótinni og breyta sér í Hreyfingu án borgara, aðeins nokkrum mánuðum eftir að þeir voru kosnir á þing í þeim eina tilgangi að vera venjulegir borgarar á þingi. Og þannig breytist fólk iðulega úr kommúnistum í æsku yfir í frjálshyggjufólk á þrítugsaldri, því næst sósíaldemókrata á barneignaraldri og loks íhaldsfólk á seinni hluta ævinnar. Allt eftir því hversu miklar eignir fólk á og þar með hversu mikla hagsmuni í því að breytingar verði ekki.

„Verði Icesave-lögunum hafnað, er ríkisstjórninni varla sætt lengur,“ skrifaði Sigmundur Ernir Rúnarsson, þingmaður Samfylkingarinnar, þegar hneykslun hans á synjun forsetans á Icesave-samningnum náði hámarki. „Valið er fólksins og valið er skýrt: Ríkisstjórn eða forseti,“ hamraði Þórunn Sveinbjarnardóttir, samfylkingarþingmaður, á lyklaborðið sitt. „Þú ert annaðhvort með okkur eða með hryðjuverkamönnunum,“ sagði George W. Bush við umheiminn eftir 11. september. 

Björn Valur Gíslason, þingmaður vinstri-grænna, er nú kominn á þá skoðun að fjölmiðlar eigi ekki að tala við ákveðna menn. Hann segir að þessir menn séu hluti af Sjálfstæðisklíku. Þeir sem eru á svarta lista Björns Vals eru Ólafur Arnarson pistlahöfundur, Stefanía Óskarsdóttir stjórnmálafræðingur og Ólafur Ísleifsson hagfræðingur. Björn Valur segir augljóst að „allir þessir álitsgjafar [séu] nátengdir Sjálfstæðisflokknum og hafa gegnt mörgum trúnaðarstörfum fyrir flokkinn sinn og gera jafnvel enn.“ Þau þrjú neita því að vera starfandi í tengslum við Sjálfstæðisflokkinn, en það skiptir Björn Val ekki máli. Því Birni Val þykir í lagi að stimpla þá sem eru honum ósammála, rétt eins og það þótti í lagi á valdatíð Sjálfstæðisflokksins að stimpla alla gagnrýnendur flokksins handbendi Baugs og Samfylkingarinnar.

Hugsjónafólkið sem var með knýjandi þörf til að breyta samfélaginu er smám saman að missa sakleysið og farið að beita sömu aðferðum og fólkið sem það vildi koma frá völdum. Fólk er, þegar allt kemur til alls, afskaplega afstætt fyrirbæri háð afstöðu gagnvart valdinu.