Svarthöfði er, eins og aðrir Íslendingar, við það að bugast af áhyggjum. Þetta hefur þær afleiðingar að í umferðinni verður hann að hinum versta dólgi. Ef bíll vill færa sig yfir á akgrein Svarthöfða gætir hann þess að sá hinn sami komist ekki þangað. Menn eiga að halda sig sín megin. Og honum er fokkfingurinn laus þegar eitthvað óvænt gerist á ferðum hans um borgina. Allt er þetta hið versta mál því Svarthöfði er í raun maður jafnvægis og geðprýði. Hann fór, eins og þúsundir annarra, andlega illa út úr hruninu.

Það versta við daglegt líf þjóðarinnar er að allir dagar eru eins. Þegar kveikt er á morgunútvarpinu er eitthvert fólk, venjulega karlar, að rífast um Icesave. Stundum eru það sprenglærðir hagfræðingar með skoðanir sem ganga gjörsamlega í tvær áttir. Stundum eru það álitsgjafar sem æpa sig hása um að þjóðin eigi að fá að ráða. Og svo eru það stjórnmálamennirnir sem rífa sig niður í rassgat um málið. Svart verður hvítt og öfugt. Gleðin yfir að vakna til nýs dags víkur fyrir endurnýjuðu þunglyndi við að hlusta á sömu apakettina sem sjá um að viðhalda sömu deilunni á hverjum degi.

Undir Icesave-söngnum klæðir Svarthöfði sig og nærir. Síbyljan heldur áfram þegar hann er kominn út í bíl. Og hann umbreytist í óargadýr sem liggur á flautunni og sýnir fokkmerki út í eitt. Aðrir ökumenn eru álíka stemmdir og það eru óeirðir um allt gatnakerfið. Þarna liggur vandi þjóðarinnar. Allt gengur í sólarhringi og sömu deilurnar spretta upp á hverjum morgni og standa allt fram á kvöld. Þarna þarf lausnir. Hugsanlega má setja neyðarlög um að bannað sé að taka sér í munn orðið Icesave eða ræða fyrirbærið opinberlega. Ólíklegt er þó að sú löggjöf dygði til að létta lund landsmanna.

Mun farsælla væri að grípa til annarra lausna. Og ein er til. Það þarf aðeins að framkvæma hana. Landlæknisembættið verður tafarlaust að útfæra pöntun á ársskammti af gleðipillum. Til að hamingjan nái svo til sem flestra verður að blanda lyfinu í neysluvatn þjóðarinnar. Þetta á þó fyrst og fremst við um Reykjavík. Fólkið á landsbyggðinni fékk aldrei góðærið en hefur lifað við kreppu árum saman. Þegar lyfið fer að verka mun færast jafnvægi á ný yfir höfuðborgarbúa. Þetta er eina ráðið til að rjúfa vítahringinn. Aðgerðarleysi stjórnvalda gulltryggir að hefðbundin lækning er ekki á borðinu.