Svarthöfði er miður sín eftir atburði helgarinnar. Eitt helsta goð hans, Gunnar Birgisson fyrrverandi bæjarstjóri í Kópavogi, hefur verið mátaður og sleginn út af borðinu. Þetta er áfall fyrir þau öfl í landinu sem vilja endurreisa Ísland og tryggja að allt verði eins og það var.

Gunnar hefur á ferli sínum marga fjöruna sopið. Hann er á meðal allra alþýðlegustu stjórnmálamönnum. Í stað þess að loka sig inni í pýramída valsins var hann gjarnan á vappi á meðal borgaranna. Þannig var um tíma hægt að ganga að honum nokkuð vísum á hverfispöbbi nokkrum í Kópavogi. Sá veitingastaður átti reyndar og á Kópavogsbúum að þakka tilvist sína. Staðurinn var áður rekinn í nágrannasveitarfélaginu Reykjavík. Þar gaus upp ofstæki í stjórnsýslunni vegna þeirrar menningarstarfsemi sem átti sér stað þar. Boðið var upp á listdans kvenna sem á sviði sýndu kúnstir sínar. Þetta bönnuðu öfgaöfl í Reykjavík fyrir nokkrum árum. Gunnar bæjarstjóri brá skjótt við og veitti listafólkinu skjól í Kópavogi. Þá lét hann þess getið að ef dansinn fengi ekki að þrífast löglega myndi hann færast út á götur og torg með skelfilegum afleiðingum. Allt fram á þennan dag hefur þessi listgrein átt skjól í Kópavogi. Framan af var bæjarstjórinn gjarnan gestur þar í menningarskyni en vegna ofsókna hætti hann að mæta.

Bæjarstjórinn í Kópavogi var dáður af meðborgurum sínum sökum alþýðleika og framkvæmdagleði. Það var gott að búa í Kópavogi. Í bænum draup smjör af hverju strái og peningarnir flæddu um hagkerfið. Það þurfti margar hendur til að vinna verkin. Og það var meiri eftirspurn en framboð á vinnandi fólki. Því greip Gunnar til þess ráðs að fela dóttur sinni að vinna verkefni tengd sögu bæjarins sem aðrir nenntu ekki að sinna. Að sjálfsögðu þurfti dóttirin að fá umbun fyrir verk sín. Þetta var nákvæmisvinna og tímafrek þannig að milljónir þurftu að koma til greiðslu til að sanngirni væri til staðar. Óvinir Gunnars notuðu þetta gegn honum þótt þeim ætti að vera ljóst að dóttirinn færði fórnir í þágu sveitarfélagsins og föður síns.

Ótal hagræðingaraðgerðir áttu sér stað í Kópavogi í tíð Gunnars. Hann gerði sjálfan sig að stjórnarformanni lífeyrissjóðs bæjarstarfsmanna. Og til að einfalda málin lánaði sjóðurinn bænum fjármuni. Augljóst hagræði var að slíku þar sem þá þurfti ekki að eyða tímanum í að fara í banka. Lögreglan þurfti endilega að frýnast í þetta mál og bæjarstjórinn varð að segja af sér um stundarsakir. Síðasta aðförin að Gunnari var sú að hann fékk vin sinn, Halldór Jónsson, skoðunarmann reikninga Kópavogsbæjar, til að taka að sér aukaverkefni sem fólust í eftirliti með byggingarframkvæmdum ýmsum. Fyrir þetta fékk skoðunarmaðurinn skitna milljón á mánuði eða samstals 70 milljónir króna. Þetta var auðvitað gert tortryggilegt. með slíkum endemur var umræða Baugsmiðlanna um málið að kónginum var skákað með þeim afleiðingum að hann féll. Svartur vann skákina. Kópavogsbúar sitja síðan uppi með að hafa afneitað sínum besta syni. Eftirskriftin verður eflaust, ,,Það var gott að búa í Kópavogi".