Gísli Marteinn Baldursson var um mitt þetta kjörtímabil einn óvinsælasti borgarfulltrúinn eftir að hann ákvað að flytja burt úr borginni sem hann var kosinn til að stýra. Í Edinborg í Skotlandi ætlaði hann að mennta sig og fjarstýra Reykjavík um leið. Þetta gekk ekki snurðulaust hjá Gísla, sem var gagnrýndur harkalega af svekktum Reykvíkingum sem fannst þeir vera yfirgefnir.

Svarthöfði hefur fylgst náið með þróun mála og telur það í sannleika sagt vera nokkurt afrek hjá Gísla Marteini að hafa orðið jafnóvinsæll og raun bar vitni. Sérstaklega þegar litið er til allra kollega hans sem sitja í borgarstjórn og hafa hver á fætur öðrum framið pólitískt harakírí. Það ætti að vera leikur einn að líta út sem hinn eini sanni verndari réttlætisins í samanburði við alla hina í borgarstjórn. En Gísla Marteini hefur sennilega ekki fundist hann velkominn í þennan hóp nema hann gerði eitthvað flippað og óvænt. Eftir Skotlands-flippið var Svarthöfði eiginlega búinn að afskrifa Gísla Martein sem stjórnmálamann.

En Gísli Marteinn kom Svarthöfða á óvart. Hann snéri aftur frá Skotlandi sem lærður maður. Hann var ekki lengur aðhlátursefni með GMB-gráðu í stjórnmálafræði (slíka gráðu hafa þeir sem þykjast hafa lokið stjórnmálafræðiprófi), heldur var hann orðinn sprenglærður í borgarfræðum og uppfullur af flottum hugmyndum um hvernig breyta mætti líflausri bílaborg í suðupott menningar og mannlífs.

Viku eftir viku tróð borgarfulltrúinn lærði upp á fyrirlestrum sem báru heitið Reykjavík - Hvað ætlar þú að verða þegar þú verður stór? Mikill völlur var á fyrirlesaranum sem sannfærði borgarbúa um framtíðina í skipulagsmálum og að hann stæði í borgarpólitíkinni vegna ástríðu sinnar fyrir fyrri hluta orðsins, „borgar“! Svarthöfði hefur heyrt ýmsa snilldarlega kosningafrasa, en þessi er sá besti hingað til. Klækjarefurinn sem vildi bylta Villa borgarstjóra til að verða sjálfur borgarstjóri hefur breyst í ástríðufullan menntamann. Því ber að fagna!

Vandi Gísla hins lærða er hins vegar að borgin sem hann stýrir á ekki krónu með gati. Tillögur hans munu varla komast til framkvæmda á næstu kjörtímabilum. Svarthöfði sá enga Sundabraut í góðærinu og þá getum við gleymt því að Skeifan verði rifin og þar rísi blönduð byggð í kreppu eins og Gísla dreymir um. Það var klókindalegt hjá Gísla að tala bara um draumkennd áform um Reykjavík framtíðarinnar fyrir prófkjörið og sleppa öllu þessu leiðindarugli um skólamáltíðir fyrir börn og lengri biðlista á leikskólum. Svarthöfði klórar sér í höfðinu.