Hagsmunir Íslands krefjast þess að fólk verði rekið ef það hefur skoðanir sem henta ekki hagsmunum Íslands. Þetta er mat Sigmundar Davíðs Gunnlaugssonar, formanns Framsóknarflokksins. Sigmundur Davíð er ævareiður. Það kann að stafa af of örvuðu boðefnaflæði eða hormónatengdri röskun, en opinbera skýringin er sú að Anne Sibert, meðlimur í peningastefnunefnd Seðlabankans, sagði að Ísland réði við Icesave-skuldbindingarnar í grein sem hún birti í Bretlandi. Hún lét eins og Íslendingar yrðu ekki gjaldþrota af Icesave-málinu!

Í gegnum tíðina hafa gagnrýnendur ríkjandi sjónarmiða á Íslandi verið skotnir á kaf með ýmsum rökum sem varða að gagnrýni sé andstæð hagsmunum Íslands. Þannig sakaði háttsettur framsóknarþingmaður Samfylkinguna um að „tala niður krónuna“ þegar Samfylkingin færði rök fyrir því að evran væri betri gjaldmiðill en krónan. Þjóðernissinnaðar lygar eru ekki aðeins kjarninn í umræðuhefð Íslendinga, heldur er það skylda sérhvers landsmanns að bera þær fram. 

Anne Sibert er ekki Íslendingur og skilur þetta ekki. Hún var furðu lostin yfir því að stjórnmálaleiðtoginn vildi láta reka hana fyrir skoðanir hennar og taldi það brjóta í bága við tjáningarfrelsið, eitt mikilvægasta gildið í lýðræðisþjóðfélagi. Sibert veit ekki að á Íslandi er samstaðan mikilvægari en tjáningarfrelsið. 

Í erlendum skoðanakönnunum ljúga Íslendingar því að þeir trúi á álfa, svo þeir virðist vera sérstakir. Þeir ljúga því að þeir séu hamingjusamastir. Svo þykjast þeir vera fallegastir og sterkastir. Allt sem Íslendingar láta út úr sér á erlendum vettvangi er þaulhugsað með ímynd Íslands í huga. 

Hvar værum við til dæmis ef Davíð Oddsson hefði ekki lagt niður Þjóðhagsstofnun fyrir neikvæðar efnahagsspár hennar? Þær hefðu hækkað skuldatryggingarálagið. Og hvar værum við ef ráðherrar okkar hefðu ekki fylkt liði með bankastjórum og haldið saman í kynningarferð um Evrópu og Bandaríkin til að undirstrika að allt væri í lagi í íslensku efnahagslífi? Og það er nokkuð ljóst að bankarnir hefðu skaðast ef Jón Sigurðsson, stjórnarformaður Fjármálaeftirlitsins, hefði ekki sagt að bankarnir væru „í grundvallaratriðum í lagi“, sama ár og þeir hrundu. 

Helstu forkólfar íslenskrar stjórnsýslu og stjórnmála hafa lagt sitt lóð á vogarskálarnar til að gæta hagsmuna Íslands. Seðlabankinn, Fjármálaeftirlitið, bankarnir og ríkisstjórnin pössuðu öll sem ein að enginn segði frá stöðu íslenska efnahagslífsins, enda hefði það skaðað hagsmuni Íslands. Og þeir sem gagnrýndu voru skotnir niður fyrir hagsmuni Íslands. 

Í fullkominni samstöðu, sem við þurfum á að halda vegna kreppunnar, er ekki rúm fyrir skoðanaágreining. Útrýmum allri gagnrýni úr stjórnkerfinu - rekum alla ósammála! Rekum Anne Sibert!

Eða ættum við kannski að læra eitthvað af fortíðinni og reka Sigmund Davíð í staðinn?