Páll Magnússon útvarpsstjóri er einn mesti rekstrarsnillingur sem íslensk þjóð hefur eignast. Honum hefur tekist á örfáum árum að hefja embætti sitt til þeirrar virðingar að hann er með hátt á aðra milljón á mánuði í laun og sportbíl. Þetta eru allt önnur kjör en litlausir útvarpsstjórar fyrri tíðar hafa búið við. Nú er stæll á útvarpsstjóranum. 

Páll dúkkaði upp sem þulur og fréttamaður RÚV á sínum tíma. Hann er talandi dæmi um þann íslenska draum að hefja gönguna í djúpum dal en klífa síðan á efsta tind. Að vísu átti hann þann millileik á leið sinni á tindinn að starfa við að selja Íslendingum þá hugmynd að kaupa hluti í Íslenskri erfðagreiningu. Þúsundum saman keypti fólk í töfrafélaginu. Og bréfin hækkuðu í verði hraðar en að auga væri á fest. Síðan varð það óhapp að fólkið missti trúna á genafyrirtækinu og verð á bréfum þess féll jafnhratt og það reis. Það var ekki Palla að kenna. Hann sá aðeins um að tala upp verð bréfanna. Aðrir töluðu þau niður. 
Eftir viðkomu á Stöð 2 þar sem Páll var fréttastjóri sneri hann aftur til Ríkisútvarpsins sem breyttist úr stofnun í hlutafélag. Í upphafi taldi hann eðlilegt að taka RÚV af auglýsingamarkaði. En síðan skipti hann algjörlega um skoðun og nútímavæddi hina trénuðu stofnun. Hefðbundnir auglýsingatímar dugðu ekki lengur. Hann lét líma hamborgaraauglýsingar framan oog aftan við hverja bíómynd. Og það voru aumir sjónvarpsþættir sem státuðu ekki af bjórauglýsingum í bak og fyrir. Meira að segja áramótaávarpið var selt fasteignasölu. Ríkisútvarpið græddi á tá og fingri. Og glæsileiki útvarpsstjórans sem var með yfirlýstan einfaldan fatasmekk vakti hvarvetna athygli. Armani-klæddur á sportjeppa vakti hann aðdáun þjóðarinnar. En svo kom helvítis hrunið. 

Páll og félagar hans þurftu að skera niður að því marki sem dygði til að endar næðu saman. Leiðin var augljós. Fréttamenn á svæðisstofum landsbyggðarinnar voru reknir og starfsstöðvarnar lagðar niður að mestu. Síðan voru nokkrir reknir af gólfinu í höfuðstöðvunum og verkefnum þeirra bætt á aðra. Yfirleitt var þetta fólk með langan starfsaldur og þar af leiðandi há laun. Páll og félagar hans í yfirstjórninni gættu þess vandlega að ekki þyrfti að hrófla við þeim sjálfum. Hvað er konungdæmi án hirðar? Að vísu færði hann þá gríðarlegu fórn að lofa að skila lúxusjeppanum einhvern tímann í sparnaðarskyni. Þetta þótti starfsmönnum Páls vera mikil fórn og lýsandi fyrir það hvernig hann sjálfur axlar byrðar. 

Næstu sparnaðarleiðir hjá útvarpsstjóranum akandi eru að reka Spaugstofuna sem verið hefur til leiðinda í aldarfjórðung. Væntanlega dugir það ekki en þá getur Palli lokað fréttastofum Ríkisútvarpsins sem eru gríðarlega stór útgjaldapóstur. Niðurskurðartækifærin eru fjölmörg. Þá er hægt að reka fólkið á skiptiborðinu og slatta af óþörfum dagskrárgerðarmönnum og tæknimönnum. Leggja má áherslu á bjórauglýsingar í meiri mæli og hamborgararnir geta dottið inn oftar. Skandinavískir þættir og bíómyndir geta fyllt upp í eyðurnar. Og þá þarf engan nema Palla sem verður einn í Efstaleiti og annast dagskrárkynningar og les tilfallandi fréttir. Þá fyrst verður Ríkisútvarpið rekstrarhæft og meira að segja von til þess að Páll haldi jeppanum sínum í stað þess að þjást á verri bíl.