Þegar farþegaskip sökkva er forgangsröðunin skýr. Konum og börnum er fyrst bjargað. Svo koma karlmenn og skipverjar. Síðastur kemur skipstjórinn. Þegar íslenska þjóðarskútan sökk var forgangsröðunin líka skýr. Fyrst var þeim allra ríkustu, sem áttu fúlgur á bankareikningum og í peningamarkaðssjóðum, komið á þurrt land. Síðan hentu björgunarmennirnir út flotholtum fyrir almúgann með bíla- og húsnæðislán. Svo fóru þeir að sinna öðru, til dæmis að færa þeim ríkustu alls kyns kræsingar í eftir-hrunsveislu þar sem auðæfum þjóðarinnar var útdeilt upp á nýtt.
Flotholtin hafa tryggt að þorri fólks er hvorki sokkinn né hólpinn. Fólk marar í kafi bíðandi þess að drukkna eða verða  bjargað almennilega. Flotholtin bera ýmis nöfn, eins og greiðslujöfnun, lánafrysting og skuldaaðlögun, svo eitthvað sé nefnt. Þau eiga það sammerkt að vera full af lofti en rýr af raunverulegu efnisinnihaldi.

Svarthöfði gleðst yfir því að úrræðin séu yfir höfuð til. Hann getur ímyndað sér að önnur ríkisstjórn hefði bundið í lög að almenningur ætti þegar í stað að afhenda yfirveðsettar fasteignir sínar bönkunum og að auki yrði tekið veð í væntum framtíðartekjum frumburðar fjölskyldunnar. En það er samt eitthvað herfilega rangt við forgangsröðun ríkisins.

Í fyrsta lagi hafa nú verið dregnir fyrir dóm níu mótmælendur, sem þóttu ganga of langt í Búsáhaldabyltingunni. Það er undarlegt að menn séu áður komnir fyrir dóm fyrir viðbrögð sín vegna hrunsins, heldur en vegna hrunsins sjálfs. Því viðbrögðin eru alltaf aftar í tímaröðinni. Auk þess er það þannig að tilefni viðbragðanna getur verið hinum ákærðu til málsbóta og því veltur sanngjörn niðurstaða dómsins á því hvernig hrunið atvikaðist og hverjir bera hvaða ábyrgð á því.

Nú er ríkið að vesenast í að hóta brasilískri fjölskyldumóður í Bolungarvík skóggangi og fjörbaugsgarði, vegna þess að eiginmaður hennar aflar ekki nægra tekna. Og enn fær eiginkona Björgólfs Guðmundssonar að vera innanlands, þótt hann sé 101 milljarð í mínus. Þó það nú væri. Allir hinir auðmennirnir eru að fá afskrifaðar skuldir og afhentar eignirnar sínar aftur.

Það er þó ekki þannig að beinlínis ekkert hafi verið gert til að bregðast við meintum glæpum og misgjörðum valdamanna. Eignir Jóns Þorsteins Jónssonar, sem meðal annars veðsetti börnin sín fyrir stofnfé í BYR, hafa verið frystar. Eitthvað hefur þó þiðnað, því seinast fréttist af honum í Leifsstöð á leið úr landi með milljónir í reiðufé í farangrinum!
Eignir forspáa ráðuneytisstjórans og stórfjárfestisins Baldurs Guðlaugssonar, sem Morgunblað Davíðs Oddssonar, vinar hans, kallar „sómakæran embættismann“, hafa líka verið frystar. Munurinn er sá að eignir almennings hafa ekki bara verið frystar. Þær hafa verið teknar. Í það minnsta þeirra sem lögðu sparnaðinn í fasteign. Peningar þeirra eru komnir í „peningahimnaríkið“ sem Björgólfur Thor segir að sé til. Eins og hvolpar sem fóru „í sveitina“ en var í rauninni lógað. Þetta venjulega, algenga fólk hefði betur lagt peningana sína inn á bankabók eða skuldabréfasjóð, þar sem Geir Haarde hefði notað almannafé í að bjarga þeim.

Það er sama hvaða líkingar eru notaðar um hrunið á Íslandi. Þær verða aldrei jafnskrítnar og veruleikinn:

Brennuvargur hefur kveikt í fjölbýlishúsi. Slökkviliðsmenn mæta á svæðið, bjarga auðmönnunum úr penthouse-íbúðunum og bera út rándýra húsmunina þeirra. Aðrir íbúar ná að hlaupa klæðalitlir og allslausir út undan eldinum. Lögreglan mætir á svæðið og sér brennuvarginn hlaupa á brott. Hún byrjar á því að handtaka íbúana fyrir nekt á almannafæri.

Venjulegt fólk situr á veitingastað og borðar pasta. Á næsta borði situr auðmannafjölskylda í loðfeldum með perlufestar um hálsinn og borðar heilsteikt kobe-naut með sáldruðu gulli yfir og svolgrar í sig hundrað ára gamalt rauðvín. Auðmennirnir ákveða að hlaupa út án þess að borga. Þjóninn útskýrir fyrir öðrum á staðnum að reglurnar séu að ef einhver stingi af dreifist reikningurinn á alla hina. Fólk verði að standa saman! Þannig varð til hundrað þúsund króna pasta. Í ljós kemur svo að auðmennirnir eiga veitingastaðinn. En reglur eru reglur.