Í norænni goðafræði stendur Heimdallur tilbúinn með Gjallarhorn sitt, sem hann blæs í fyrir ragnarök. Gjallarhornið er svo hvellt að allur heimurinn heyrir viðvörun Heimdallar um hið yfirvofandi hrun. Í samtímagoðafræði gegndi Davíð Oddsson sama hlutverki, en Gjallarhornið fór ekki af stað fyrr en eftir hrunið og boðskapurinn var lítið annað en að hann hefði samt sem áður varað við hruninu, þótt ekkert hefði heyrst.

Davíð Oddsson er sá eini sem hafði rétt fyrir sér og stóð í lappirnar þegar lánagóðærið stóð yfir. Allir héldu að góðærið væri gott, nema Davíð. Honum fannst góðærið vont og varaði við því að bankarnir myndu hrynja. Það segir í það minnsta Hannes Hólmsteinn Gissurarson. Og hann er æviráðinn prófessor í Háskóla Íslands, sem verður á lista yfir 100 bestu háskóla heims í nálægri framtíð.

Í Morgunblaðinu hefur meðal annars komið fram að Davíð varaði seðlabankastjóra Hollands við hinu yfirvofandi hruni. Í samtali við hann sagðist Davíð hafa sagt ríkisstjórninni frá hruninu sex mánuðum áður en það varð, en enginn heyrði eða vildi heyra!

Það var 12. febrúar 2008 sem Davíð varaði við hruninu í minnisblaði til stjórnvalda Íslands. Minnisblaðið hefst, líkt og leikrit eftir Shakespeare, á þeim orðum að „afar vel“ sé mannað á fundi. Í minnisblaðinu segir Davíð frá áhyggjum erlendra bankamanna af íslenskum bönkum: „Moody's hafði með sama hætti áhyggjur af öllum bönkunum, en þó einna mest af einum þætti, sem snýr að Landsbanka Íslands, en þar er um að ræða hve hinn mikli innlánsreikningur Icesafe [sic] kunni að vera kvikur og háður trausti og trúnaði á markaði og ekki aðeins trausti á Landsbanka Íslands, heldur á Íslandi og íslenska bankakerfinu, og jafnframt hve samkeppni á þessum markaði færi nú mjög harðnandi vegna lokunar annarra markaða. Seðlabankamenn fóru yfir þau rök sem væru gegn því að þessi innlánsreikningur væri jafn ótraustur og Moody's hefði áhyggjur af.“

Davíð og hans sveinar vörðu sem sagt Icesave. En hann varaði vissulega við stöðu bankanna í minnisblaðinu 12. febrúar. Allavega þeirra banka sem höfðu ekki verið einkavæddir af Sjálfstæðisflokknum til handvalinna eigenda „í kallfæri“ sem gerðu síðan framkvæmdastjóra flokksins að varaformanni bankaráðs: „Mikið vantraust ríkti á markaðnum vegna bankanna, einkum þó vegna Glitnis og Kaupþings,“ sagði Davíð, en hann sá ljósið í myrkrinu: „Skýringafundir Landsbankans voru vel heppnaðir og forustumenn hans komu fram með trúverðugum hætti og virtust geta svarað spurningum leikandi og undanbragðalaust.“

Niðurstaðan í viðvörun Davíðs var alls ekki sú að okkur stæði stórhætta af Icesave. Svo vitnað sé í orð hans sjálfs: „Niðurstaðan er þessi: Það er ljóst að íslensku bankarnir, Kaupþing og Glitnir alveg sérstaklega, hafa stefnt sér og það sem verra er, íslensku fjármálalífi, í mikla hættu, jafnvel í hreinar ógöngur.“

Davíð varaði við heimsendinum eins og Heimdallur nútímans. Nema hvað þegar ragnarökin komu hvíslaði Davíð ofurlágt í eyrað á Geir Haarde, eins og lítill fugl, og kurraði svo sex mánuðum síðar í eyra seðlabankastjóra Hollands: „Ég sagði þeim það.“ En það verður að segjast eins og er að Davíð gleymdi að segja okkur hinum að Glitnir og Kaupþing væru í ömurlegri stöðu, en Landsbankinn góður.

Í apríl 2008, tveimur mánuðum eftir ritun minnisblaðsins um „ógöngur“ hins „ábyrgðarlausa“ fjármálalífs Íslands, brást Davíð reiður við hækkandi skuldatryggingarálagi á íslenska ríkið. Hann sagðist vilja opinbera rannsókn á því sem hann kallaði „tilræði við heilbrigð fjármálakerfi“. Hann fullyrti að í gangi væri rógsherferð vogunarsjóðanna sem lyktaði af því að „... óprúttnir miðlarar hafi ákveðið að gera úrslitatilraun til að brjóta niður íslenska fjármálakerfið.“

Það er ekki á færi heilbrigðs fólks að skilja hina klofnu heimsmynd Davíðs. Kannski hann eigi meira skylt með hinum útsmogna Loka Laufeyjarsyni, sem gat breytt sér í allra kvikinda líki, en Heimdalli sem varar við heimsendi.