Svarthöfði er sjálfstæðismaður í báðar ættir og trúir á flokkinn ofar öllu öðru. Sjálfstæðisflokkurinn hefur í gegnum tíðina einkennst af samvisku og réttsýni í bland við djúpa visku. Flokksskírteinið hefur nægt Svarthöfða til að skilja á milli þess sem er rangt og rétt. Þannig var það í fjölmiðlamálinu forðum. Þá steig Davíð Oddsson fram og krafðist þess að eignarhald á fjölmiðlum yrði skilgreint í lögum þannig að ljótu karlarnir gæti ekki eignast meirihluta og beitt miðlunum gegn góða fólkinu. Frumvarp þáverandi formanns Sjálfstæðisflokksins var samþykkt á hinu háa Alþingi Íslendinga. Svarthöfði fylgdist með atkvæðagreiðslunni og það fóru um hann hlýir straumar þegar sú niðurstaða lá fyrir að nú væru fjölmiðlarnir loks frjálsir undan oki auðmanna.

En Adam var ekki lengi í paradís. Þegar kom að því að forseti Íslands staðfesti þessi lög sem áttu að gera Íslendinga frjálsa undan Baugi, Björgólfsfeðgum og Bakkabræðrum kom babb í bátinn. Náunginn á Bessastöðum taldi sig hafa vald til þess að neita að kvitta upp á þessi lög. Þetta var reiðarslag fyrir lýðræðið í landinu. Og fjölmiðlalögin féllu.
Björn Bjarnason, þáverandi dómsmálaráðherra en nú á eftirlaunum, gagnrýndi mjög framgöngu forsetans. „Stjórnskipunarkreppan vegna synjunar Ólafs Ragnars Grímssonar er öllum augljós og túlkanir þeirra, sem vörðu þennan gjörning hans, valda ekki síður óvissu en synjun sjálf,“ sagði Björn. Og sjálfstæðismenn töluðu hver um annan þveran um tilgangsleysi embættis forsetans og efuðust um heimild hans til að synja lögum staðfestingar. Svarthöfði var að sjálfsögðu sammála sínum mönnum. Hvað vildi þessi forseti eiginlega upp á dekk? Hans hlutverk var það eitt að ferðast um heiminn með útrásarvíkingum og gróðursetja hríslur um allt land. Svarthöfði var árið 2004 orðinn sannfærður um að embættið væri óþarft.

En nú kveður skyndilega við annan tón. Sjálfstæðismennirnir sem lúskruðu á forsetanum vegna fjölmiðlalaganna vilja ólmir að forsetinn neiti að skrifa upp á lög um að Íslendingar leggi Icesave-skuldum Björgólfs Guðmundssonar og Kjartans Gunnarssonar til ríkisábyrgð. Hver um annan þveran mæra þeir forsetann og særa hann til þess að neita að draga upp pennann og pára nafn sitt. Yfir 50 þúsund manns hafa skorað rafrænt á forsetann að segja nei.
„Hitt er ekki síður varasamt ef rafrænar kennitölusafnanir, sem síðan eru svipaðar leyndarhjúp, eiga að ráða því, hvort lögum er synjað eða ekki, þegar þau berast til Bessastaða,“ skrifaði Björn Bjarnason eftirlaunaþegi og einn þeirra sem seldu Landsbankann einkavinum flokksins á sínum tíma.
Reyndar skrifaði hann þessi orð árið 2004. Nú skrifar Björn: „Hann veit, að hann á skjól á vinstri vængnum, sem hefur barist upp á líf og dauða fyrir því, að Icesave-skuldabagginn verði lagður á þjóðina. Ólafur Ragnar mun ekki kasta því skjóli frá sér, þótt tæplega 60 þúsund hafi skorað á hann að gera það.“
Ekki orð um vafasamar rafrænar kannanir.

Svarthöfði er auðvitað sammála sínum flokki. Nú er forsetinn orðinn mikilvægur og hefur fullt umboð til að synja eða samþykkja þau lög sem honum berast til áritunar. Framvegis mun forsetinn horfa gagnrýnum og haukfránum augum á öll ný lög. Hann mun senda allt í þjóðaratkvæðagreiðslu sem umdeilt er. Og þjóðin mun segja nei við öllu sem hefur í för með sér aukin útgjöld. Og við sjálfstæðismenn munum haga seglum eftir vindi. Það skiptir jú öllu máli hvort flokkurinn er innan eða utan ríkisstjórnar. Heill forseta vorum.