Svarthöfði hefur heyrt talað um það árum saman að útgerðarmenn séu „grátkór“. Af þessum sökum hefur Svarthöfði ósjálfrátt vorkennt þeim. Hann trúir því nefnilega að þeir sem gráta eigi bágt og þeim beri að hjálpa. Það er vegna þess að Svarthöfði er landkrabbi sem býr í borginni. 

Úti á sjó og á landsbyggðinni er ekkert fyrirlitlegra en að gráta. Sérstaklega ef karlmenn gráta. Í borginni er grátandi karlmaður einstaklega þroskaður, en á landsbyggðinni er hann aumingi sem ætti að skammast sín. Út af þessu trúa reiðir landsbyggðarsjómenn því að þjóðin hreinlega fyllist ógeði á útgerðarmönnum þegar þeir eru uppnefndir grátkór. En stærsti hluti þjóðarinnar fyrirlítur ekki grátandi menn. Þvert á móti vill hún hjálpa þeim.

Grátkórs-uppnefnið er heimskulegasta markaðshugmynd andstæðinga kvótakerfisins. Útgerðarmenn eru alls enginn grátkór, þótt þeir beiti stöðugum umkvörtunum í málflutningi sínum. Þeir eru stærsta hagsmunaafl landsins, miklu öflugri en sjómennirnir. Þeir eru ógn við hagsmuni þjóðarinnar og hafa náð að sölsa undir sig auðlind hennar með lævíslegum hætti. Þegar reiðu sjómennirnir kalla þá vælukjóa tekst þeim um leið að fela ógnina sem af þeim stafar. Þannig tekst þeim með ótrúlegum hætti að láta fólk fá samúð með hranalegum manni eins og Friðrik J. Arngrímssyni, framkvæmdastjóra Landssambands íslenskra útvegsmanna. 

Enn þann dag í dag sannast að útgerðarmenn etja kappi við andstæðinga sem eru vitsmunalegir eftirbátar þeirra. Nú hefur ríkisstjórnin teflt Ólínu Þorvarðardóttur fram í baráttunni um að endurheimta auðlindina. Vandamálið er ekki að Ólína sé ekki fær um að gæta hagsmuna þjóðarinnar í málinu af fullum heilindum. Hins vegar hefur hún þann þokka og það orðspor að vera svo fylgin sjálfri sér að öðrum misbýður. Enginn á Alþingi er reiðari en hún, nema hugsanlega Sigmundur Davíð Gunnlaugsson. En bangsalegt yfirbragð Sigmundar mildar reiði hans og gerir hann jafnvel svolítið absúrd. 

Nú sér Svarthöfði fyrir sér hvernig útgerðarmenn ætla að komast undan því að virða þann stjórnarskrárbundna rétt þjóðarinnar að eiga fiskinn í sjónum. Ólína hamast á þeim með réttlætið sín megin, en á sama tíma kvarta þeir undan hörkunni. Þar eru þeir á heimavelli. Sjómenn hrópa upp yfir sig: „Grátkór!“ Og „grátkórinn“ segist vera kominn að fótum fram og ber sig aumlega. Með grátstafina í kverkunum lætur hann þjóðina vita að hún sé glötuð án hans. Smátt og smátt fyllist þjóðin samúð með kvótagreifum sem náðu að telja þjóðinni trú um að þeir væru ekki blóðsugur á auðlindinni, heldur auðlindin sjálf. 

Enn og aftur fara hinir slyngu útgerðarmenn með sigur af hólmi með ómissandi hjálp heiðvirðra en tröllheimskra andstæðinga sinna!

Á spænsku er til málsháttur sem lýsir snilld sægreifanna vel: „El que no llora, no mama.“ Eða „sá sem grætur ekki, sýgur ekki“. Þar er átt við smábörn. Og það er á sama hátt sem vellauðugir, miðaldra útgerðarmenn í sauðargæru hafa fengið að sjúga þjóðina um áraraðir.