Svarthöfði hefur lengi barist við kerfið án árangurs. Kannski vegna þess að barátta Svarthöfða felst aðallega í því að tuða. En nú er komið á daginn eftir allt saman að tuðið er það sem kerfið óttast eins og heitan eldinn. 

Það sem Svarthöfði hefur helst yfir að kvarta er hvernig bankarnir hafa rænt hann ævisparnaðinum með hjálp ríkisvaldsins. Svarthöfði hafði lagt alla peningana í fasteign sína, sem átti að vera skotheld leið til að fjárfesta. Svo kom í ljós að þegar bankarnir gerðu í brækurnar gátu þeir löglega þurrkað sér í hinn almenna borgara. Svarthöfði var notaður sem öryggisnet og allur sparnaður hans var hirtur með verðtryggingunni. Nú er hann í mínus. Og aftur byrjaður að tuða, sem er nákvæmlega það sem hann á að gera.

Í síðustu viku komu bankarnir eftirminnilega upp um sig. Það gerðist í viðtali við Sjónvarpið, þar sem Erna Bjarnadóttir, stjórnarformaður Arion, útskýrði hvers vegna bankinn myndi mögulega ekki afhenda Jóni Ásgeiri Jóhannessyni og Jóhannesi Jónssyni matvörurisann Haga. Í fréttinni kom fram að stjórn bankans myndi hafa fjárhagslega hagsmuni að leiðarljósi, en hún myndi jafnframt meta til fjár og leggja til grundvallar mögulega „orðsporsáhættu“. Þar liggur hnífurinn í kúnni sem útrásarvíkingarnir blóðmjólkuðu. 

Banki hugsar ekki. Hann hefur ekki tilfinningar. Það eina sem hreyfir við honum er tap eða gróði. Þegar hann gefur þér gjöf er það einungis vegna þess að hann er búinn að reikna út að hann græði á því. Þegar hann lækkar lánið þitt er það aðeins vegna þess að hann græðir meira á að halda þræl sínum lifandi en dauðum. Ef banki væri einstaklingur væri hann andfélagslegur siðblindingi, sem hefur af þér peninga undir fölsku flaggi. Eina leiðin hins venjulega borgara að hjarta þessa dreka er í gegnum orðsporsáhættuna. Og sverðið er tuð.

Uppáhaldsaðferð bankanna og annarra fyrirtækja til að búa til peninga var að skrifa orðið „viðskiptavild“ í bókhaldið og setja við hliðina á tölu að eigin vali. Viðskiptavild í íslensku hagkerfi var 62 milljarðar 2003. Fyrir lok 2007 var hún orðin 931,5 milljarðar króna. Í stuttu máli felst viðskiptavildin í því trausti og áliti sem fyrirtækið nýtur, eða telur sig njóta. Þegar í ljós kom að ein helsta eign bankanna væri sú trú að þeir væru trúverðugir kom í ljós að innistæðan var lítil. Náttúrulegur óvinur viðskiptavildarinnar er stöðugt opinbert tuð, bölv, ragn og svartagallsraus um fyrirtækið. Þá verður réttilega til viðskiptaóvild sem bókfæra ætti sem skuld í bókhaldinu, rétt eins og viðskiptavild var eign.

Þegar bankar skipta um nafn eru þeir að reyna að laumast burt frá viðskiptaóvildinni sinni án þess að borga fyrir hana. Svarthöfði hefur ekki hug á að láta það gerast. Hann er harðákveðinn í að tuða stöðugt um bankann sinn og framkalla viðskiptaóvild. Reyndar er Svarthöfði búinn að bjóða bankanum sínum framvirkan samning um að bankinn skili peningunum sem hann tók í skiptum fyrir vænta viðskiptaóvild vegna fyrirsjáanlegs tuðs Svarthöfða. Svarthöfði metur viðskiptaóvildina sem hann hefur skapað bankanum með illu umtali á þrjár milljónir króna. Betur má ef duga skal, því bankinn tók af honum miklu meira en það. 

Svarthöfði skorar á alla að kvarta út í hið óendanlega undan bönkunum sínum sem stálu peningum. Tuð þitt er metið til fjár!