Svarthöfði dáist að þrotlausri vinnu bankanna við að lagfæra ímynd sína án þess að laga neitt raunverulegt. Hæfileiki þeirra til að fegra efnahagsreikninginn nýtist þeim ekkert síður í ímyndarvandanum í dag en lausafjárskortinum fyrir hrun. Einstaka sinnum kemur hins vegar fyrir að það sést á bak við tjöldin hvernig í pottinn er búið.

Yfirmaður ákveðinnar deildar í Arion banka, sem er sami banki og Kaupþing nema með annað nafn og jólaskraut í stað lógós, fékk falleinkunn í könnun meðal starfsmanna bankans. Yfirmenn yfirmannsins ákváðu að leysa málið. Niðurstaðan var að allir starfsmennirnir á gólfinu væru veikir fyrst þeir voru svona ósáttir við yfirmann sinn. Því voru óánægðu starfsmennirnir sendir til sálfræðings, eins og segir frá í frétt DV í dag.

Ef Svarthöfði réði einhverju hefði hann sent yfirmanninn til sálfræðings. Eða gert hann að undirmanni. Miðað við aðgerðirnar myndi hann reyndar líka breyta yfirmönnum yfirmannsins í undirmenn, vegna auðsýndrar vanhæfni þeirra í málinu.

Yfirmenn eru þrisvar sinnum líklegri en venjulegt fólk til þess að vera haldnir siðblindu, samkvæmt rannsóknum. Aðrar rannsóknir hafa leitt í ljós að slæmur yfirmaður getur hreinlega drepið þig. Og það löglega. Þetta hefur hins vegar ekki farið hátt. Þeir sem vilja kynna sér hvernig yfirmenn drepa geta lesið um rannsóknir Roberts Sapolsky, taugalíffræðings hjá einum besta háskóla heims, Stanford í Kaliforníu. Þær lýsa því hvernig yfirgangssamir bavíanar auka stress meðal annarra, með umfangsmiklum afleiðingum fyrir venjulega bavíana. Þeir sem starfa undir stjórn slæmra og yfirgangssamra yfirmanna eru líklegir til að þróa með sér krónískt stress. Þeir þurfa til dæmis að lifa við skert minni, raskaða heilastarfsemi, aukna magafitu, svefnleysi, tíðari veikindi og á endanum deyja þeir fyrr en aðrir.

Það mætti kalla þetta höfðingjasiðferði, eftir hugmyndum Friedrichs Nietzsche. En Nietzsche gerði ráð fyrir því að menn með höfðingjasiðferði væru sterkari og æðri en aðrir. Yfirmenn eru hins vegar engin „übermensch“. Þeir bara halda það.
Ásmundur Stefánsson, fyrrverandi ríkissáttasemjari, var skipaður formaður bankaráðs Landsbankans eftir hrun. Þegar kom að því að ráða bankastjóra datt honum enginn betri maður í hug en hann sjálfur. Svo hann réð sjálfan sig sem bankastjóra. Næst frestaði hann því að auglýsa eftir bankastjóra. Oft er talað um að frændhygli og kunningjaveldi séu helstu vandamál Íslendinga. Ekki hjá Ásmundi. Hann er sjálfsveldi.

Árni Tómasson var skipaður formaður skilanefndar Glitnis af Fjármálaeftirlitinu. Hann er bráðnauðsynlegur maður, að eigin mati. Ef bankinn væri maður væri Árni súrefni. Þegar skilanefndin ákvað að skipa mann í bankaráð hins endurreista Íslandsbanka gat Árni ekki annað en tilnefnt sjálfan sig. Um leið tilnefndi hann Jón Sigurðsson sem formann bankaráðsins. Jón var stjórnarformaður Fjármálaeftirlitsins þegar „það“ skipaði Árna í skilanefndina á sínum tíma. Árni og Jón eru ein lítil, sjálfbær atvinnumiðlun.

Engum finnst yfirmenn jafnmikilvægir og yfirmönnum. Og yfirmenn stjórna heiminum, í sjálfbæru kunningjaveldi, með siðblindu í þriðja veldi.