Íslendingar eru uppfullir af þjóðrembu og hroka án þess að eiga mikið inni fyrir slíkum löstum, enda þarf fólk ekki að vera langskólagengið í sálarfræðum til þess að átta sig á að rót þessa liggur í bullandi minnimáttarkennd. Mislukkuðum vesalingum, sem eru dæmdir til þess að vera alla tíð minnipokamenn á heimsmælikvarða, hættir því miður til að upphefja sig og gera meira úr hæfileikum sínum og getu en efni standa til.

Nýjasta og nærtækasta dæmið er vitaskuld íslenska útrásin en sú glæsta sigurganga ofurgreindra og fram úr hófi áhættusækinna íslenskra viðskiptavitringa leiddi til þess eins að þjóðin berst nú í hyldjúpum hægðum fyrir lífi sínu og framtíð.

Löngu áður en Íslendingar sjálfir rumskuðu af góðærisdraumnum og áttuðu sig á því að þeir væru gjaldþrota aumingjar höfðu útlendingar reynt að hnippa góðlátlega í okkur og benda á að víkingarnir okkar væru ekki snillingar heldur í besta falli firrtir fábjánar. Að sjálfsögðu skelltum við skollaeyrum við þessu leiðindanöldri í öfundsjúkum og heimskum útlendingum sem gátu ekki unað lítilli smáþjóð lengst norður í ballarhafi að vera mesta, besta, ríkasta, klárasta og stórasta fólk í heimi.

Landsforeldrarnir okkar brugðust hinir verstu við og gerðu sitt til þess að fullvissa bæði sauðsvartan almúgan á Íslandi og heimsbyggðina alla um að Íslendingar væru í alvörunni svona geðveikt klárir og flinkir í fjármálum. Ingibjörg Sólrun lýsti því ákveðin yfir að hér væri barasta alls engin kreppa rétt áður en hún skall á með slíkum ósköpum að annað eins hefur ekki sést. Forsætisráðherrann Geir Haarde gekk enn vaskar fram en Ingibjörg Sólrún og lagðist í heimsreisu til þess að útskýra fyrir útlendum sérfræðingum hversu allt væri nú í miklu lukkunnar velstandi í íslensku bönkunum.

Menntamálaráðherrann, Þorgerður Katrín, lét ekki heldur sitt eftir liggja og mælti eindregið með því að danskur sérfræðingur sem nánast spáði fyrir um íslenska hrunið upp á dag færi í endurmenntun. Hagfræðitaktar og Excel-snilli Íslendinga væri svo þróuð að hann væri bara ekkert að fatta hina tæru snilld.

Afleiðingar íslenska hrokans koma nú niður á hverju mannsbarni á Íslandi, líka þeim ófæddu, en samt virðast íslenskir stjórnmálamenn ekki hafa lært hætishót af hörmungunum. Útlendingar hafa nefnilega enn áhuga á íslenskum efnahagsmálum og hafa enn ekki gefist upp á því ýmist að benda á veikleika okkar eða gefa ráð. Þessu er að sjálfsögðu frekar illa tekið þar sem Íslendingar þykjast þrátt fyrir allt enn nógu klárir til þess að vita allt best sjálfir.

OECD hefur eina ferðina enn leyft sér að hafa skoðanir á Íslandi og mælir með óvinsælum niðurskurði í viðkvæmum málaflokkum, inngöngu í Evrópusambandið og upptöku evru. Þessi boðskapur þykir svo ruddalegur að svarnir pólitískir andstæðingar, Ögmundur Jónasson heilbrigðisráðherra og Björn Bjarnason, ekki lengur ráðherra, geta sameinast um að froðufella yfir afskiptasemi OECD. Ögmundur talar um met í yfirlæti og Björn er sármóðgaður yfir þessum afskiptum einhverra útlendinga af íslenskum stjórnmálum.

Sjálfsagt getur þjóð smásála greint hroka í sinn garð í skýrslu OECD en Ögmundur gleymir hins vegar óslegnu meti Íslendinga í hroka þegar hann neitar að taka umvandanir útlendinga til athugunar.
Höldum bara áfram að loka eyrunum fyrir áliti útlendinga og höldum áfram að fara okkar leiðir. Það hefur gefist svo assgoti vel hingað til.