Aðeins er til ein örugg uppskrift að rekstri fjölmiðils á Íslandi. Aðstandendur miðilsins þurfa að finna sér örláta ekkju sem ekki veit aura sinna tal. Allir vita að ekkjur eru góðgjarnar og auðmingjavænar. Þær hafa skilning á því að minnimáttar verða að lifa og til þess þurfa þeir brauð og meðlæti. Íslendingar eru svo stálheppnir að eiga svona ekkju til að halda fjölmiðlunum gangandi.

Á sínum tíma þegar DV var einskonar málgagn Sjálfstæðisflokksins, sendibréf úr Valhöll, þá var fólk ekki tilbúið að leggja peningana sína í að kaupa fjölmiðilinn. Þrátt fyrir að það hafi varið málstað ráðamanna til hægri af einurð og elju sneri skilningslaus almenningur við því bakinu og fékkst ekki til að snúa við blaðinu. Þá uppgötvuðu ráðamenn blaðsins að til var ekkja sem var þekkt fyrir gjafmildi og góðsemi. Þeir byrjuðu á því að vingast við son hennar, sem kominn var af barnsaldri, og leituðu síðan í náðarfaðminn. Ekkjan opnaði pyngju sína og gullið dugði til að reka blaðið í eitt ár, eða svo. Þá var almenningur enn haldinn sömu heimskunni og áður og fékkst ekki til að kaupa málgagn réttlætis og visku. Það fór á hausinn en ekkjan borgaði úr eigin vasa síðustu launagreiðslurnar áður en köld krumla skiptastjórans krepptist utan um bókhaldið. Gjaldþrotið kostaði almenning á Íslandi upphæð á bilinu 500 til 1000 milljónir króna.

En það er þannig með ekkjur að þær mega ekkert aumt sjá. Þótt ekkjan hafi tapað stórfé á tilrauninni til að koma viti fyrir almenning var hún enn berskjölduð í góðmennsku sinni. Þrotamenn DV komu höndum yfir Viðskiptablaðið. Þar var það sama uppi á teningnum. Fokking almenningurinn vildi ekki kaupa vísdóm og visku. Eftir að þeir sendu út neyðarkall birtist ekkjan enn með gullpyngju sína. Og eins og fyrr hélt skilningsleysið áfram. Vibbinn tapaði og ekkjan borgaði. Þar til allt sigldi enn í strand. Skömmu fyrir strandið tókst mönnum að skutla blaðinu undan kennitölunni og yfir á nýja.

Eftir að hafa með áðurnefndum hætti bjargað tveimur fjölmiðlum undan fjársvelti almennings upphófst rólegur tími. Ekkjan góða eyddi tíma sínum í að kaupa banka og efla útgerð sína með misjöfnum hætti. En svo kom hrunið. Þá var hún svo stálheppin að ná daginn fyrir fyrsta fallið að selja hlut sinn í þeim banka. Þarna kom á daginn að Guð launar þeim sem gera góðverk. Ekki svo að skilja að ekkjan hafi endilega fengið meldingu frá Guði en hún slapp með allt sitt. Síðan barst henni næsta neyðarkall. Sjálft Morgunblaðið riðaði til falls vegna þess að fólkið í landinu skildi ekki nauðsyn þess að það héldi áfram að koma út. Og auðvitað kom ekkjan til skjalanna með gullpyngju sína. Og til þess að kóróna góðverkið lét hún reka ritstjóra sem var andvígur lýðveldinu og kvótanum. Augljóst var að arftakinn hlaut að vera einstaklingur í bágindum. Ekkjan, af góðseminni einni, réð Davíð Oddsson, fyrrverandi seðlabankastjóra og forsætisráðherra, sem ritstjóra. Þetta kallast góðmennska og næmur skilningur á því að með góðu skal launa kærleiksverkin.