Athyglisverð var sú þversögn Óskars Magnússonar þegar hann lýsti ráðningu Davíðs Oddssonar sem ritstjóra Morgunblaðsins, að Davíð myndi ekki koma að ritstjórninni þegar blaðið fjallaði um mikilvægasta fréttamál síðari tíma, bankahrunið. Hann lýsti kostum ritstjórans í einu orðinu, en treysti honum þó ekki til að ritstýra umfjöllun blaðsins um einhverja mikilvægustu atburði í sögu þjóðarinnar á síðari tímum.
 

Trúverðugleiki Morgunblaðsins var þar með að engu orðinn. Þetta voru innantóm orð hjá Óskari og lýstu aðeins vandanum við að ráða slíkan mann til starfans. Allir vita, sem fylgst hafa með ferli Davíðs Oddssonar á annað borð, að hann verður einmitt með fingurna í umfjöllun Morgunblaðsins um þessi og önnur mál, óháð yfirlýsingum Óskars Magnússonar. Skaphöfn Davíðs er einfaldlega með þeim hætti eins og þjóðin þekkir. Þetta er maðurinn, sem mætti á ríkisstjórnarfund sl. haust og bað ráðherrana vinsamlegast um að víkja sæti svo unnt yrði að mynda þjóðstjórn! Verkefni þjóðstjórnarinnar – væntanlega undir verkstjórn Davíðs Oddssonar sjálfs - var síðan að leysa úr vandanum, sem hann hafði sjálfur skapað að stórum hluta.

 
Sjálfur hefur Davíð sagt skemmtisögu um gildi slíkra yfirlýsinga þegar ráðríkir menn eiga í hlut: Hann var eitt sinn ritari í nefnd hjá Reykjavíkurborg þar sem Albert Guðmundsson var formaður. Davíð var ungur og óreyndur borgarfulltrúi á þessum tíma. Þá var borið upp í nefndinni erindi, sem Albert gat ekki tekið þátt í að afgreiða vegna sjónarmiða um vanhæfi. Albert leit þá til ritarans, tók út úr sér vindilinn og mælti: “Bókaðu mig fjarverandi, Davíð.” Síðan var erindið afgreitt í nefndinni í áheyrn Alberts. Að afgreiðslunni lokinni beindi Albert orðum sínum að ritaranum á nýjan leik og sagði: „Bókaðu mig mættan, Davíð!” Það verður tamast sem í æskunni nemur.