Stofnun að nafni Persónuvernd hefur nú tekist að stöðva mesta þjóðþrifaverk Íslands, sem felst í því að ljóstra upp um krosseignatengsl og kunningjaveldi í samfélaginu.

Einstaka sinnum rís upp einstaklingur sem tekur upp á sitt sjálfdæmi að leysa vanda heillar þjóðar. Þannig maður er Jón Jósef Bjarnason tölvunarfræðingur. Einn og óstuddur hannaði Jón Jósef forrit sem sýnir fram á að Finnur Ingólfsson, fyrrverandi ráðherra Framsóknarflokksins, er tengdur Kristni Hallgrímssyni, lögfræðingi þeirra sem fengu Búnaðarbankann í einkavæðingunni, á 850 vegu. Og þetta var bara byrjunin. Með forritinu er hægt að komast að viðskipta- og hagsmunatengslum allra stjórnmálamanna, sveitarstjórnarmanna og jafnvel líka forstjóra stofnana eins og Persónuverndar.

„Loksins, loksins!“ hljóta venjulegir Íslendingar að hrópa upp yfir sig. Nú verður hægt að koma upp um óeðlilega viðskiptahætti og alls kyns spillingu. Enginn getur ímyndað sér hversu mikið af mikilvægum upplýsingum getur komið upp úr þessu stórkostlega forriti.

Persónuvernd getur verið mikilvæg almenningi. Til dæmis er ekki gott fyrir fólk ef ríkisvaldið kemst upp með að hlera saklausan almenning eða lesa tölvupóst fólks. Við viljum til dæmis ekki að bankar geti skoðað hvað við eyðum peningum í, og sagt okkur í hvað við megum eyða, þótt það virðist vera eina úrræði ríkisstjórnarinnar til fólks með alltof há húsnæðislán.

Á hátindi góðærisins var persónuvernd meira í tísku en nokkru sinni fyrr. Þeir fjölmiðlar sem greindu frá persónum jafnvel allra verstu nauðgara og misyndismanna urðu fyrir aðkasti vegna þess. Meira að segja skemmtitímaritið Séð og heyrt varð fyrir aðkasti, því það mátti ekki segja frá glyslífi íslenskra auðmanna. Á þessum tíma var DV uppnefnt „Séð og heyrt tvö“ af sumum, sem voru mótfallnir birtingu svokallaðra persónuupplýsinga.

Niðurstaðan er hins vegar komin og hún er ekki hagfelld þeim sem vildu banna persónuupplýsingar. Einkalíf fólks varðar almannaheill miklu oftar en stofnanafólk og stjórnmálamenn héldu fram. Nú er almenningur, beint eða óbeint, að borga fyrir snekkjurnar, þyrlurnar og lúxusþoturnar og annað óhófslíferni sem flokkaðist undir einkalíf auðmanna. Við erum líka að borga fyrir krosseignatengslin. Og einna dýrkeyptast okkur er kunningjaveldið, sem þrífst enn góðu lífi í skjóli stofnana eins og Persónuverndar.

Staðreyndin er þessi: Viðvarandi blekking í íslensku viðskiptalífi, stjórnkerfi og samfélagi olli því að efnahagslífið keyrði fyrirvaralaust á vegg á fullum hraða. Það eina sem hefði geta komið í veg fyrir hrunið er meiri og betri upplýsingar. Í tilfelli Íslands voru það einmitt „persónuupplýsingar“ sem hefðu geta hjálpað fólki að sjá krosseignatengslin og kunningjaveldið í öllu sínu veldi. Enginn getur brugðist við neinu sem hann veit ekki af. Og þess vegna eru sem mestar upplýsingar bestar. Við vitum aldrei hverju við þurfum að bregðast við og þess síður veit starfsfólk Persónuverndar það.

Eins og aðrar stofnanir reynir Persónuvernd að finna sér verkefni hvar sem hún getur og hvenær sem hún getur. Það er eðli stofnana. Því er ekkert annað en viðbúið að hún stoppi jafnvel hin mestu þjóðþrifaverk, ef það gerir hlutverk hennar í kerfinu „mikilvægara“. En á bak við stofnanir eru persónur, sem geta ýmist komið samfélaginu vel eða illa. Persónuvernd er til dæmis stýrt af konu sem heitir Sigrún Jóhannesdóttir. Hennar hlutverk er ekki að koma í veg fyrir að almenningur læri um hrunið. Þvert á móti er hlutverk hennar að gæta hagsmuna almennings.

Sigrún Jóhannesdóttir er ekki að hjálpa fólkinu í landinu með því að stöðva einn þeirra fáu manna sem stíga óumbeðnir fram til að varpa ljósi á orsök efnahagshrunsins. Hún er bara að skemma fyrir.