Eitt það undarlegasta í fari íslensku þjóðarinnar er jákvætt viðhorf gagnvart þrælum, sem jaðrar við dýrkun.
Ef einhver er fyndinn á Íslandi er hann þrælfyndinn. Það sem er skemmtilegt telst þrælskemmtilegt. Sá sem er heppinn telst vera „þrælheppinn“! Hress maður er þrælsprækur, eða jafnvel þrælferskur!
Svarthöfða finnst ekkert fyndið, skemmtilegt, heppilegt eða hressandi við þrældóm. Þrælar eru alls ekki ferskir, þvert á móti. Þeir eru eign einhvers annars og eru píndir til að vinna eins og skepnur. Kannski svolítið eins og hinn venjulegi íslenski borgari með skuldir.

Þegar málfræðilegu þrælablæti Íslendinga er snúið yfir á ensku sést hversu umfangsmikil þjóðernislega geðveilan er: „You are lucky like a slave!“  „You're as fresh as a slave!“ „This is as funny as slavery!"
Íslendingar halda engri annarri dygð hærra á lofti en þeirri að vera duglegur. Helst þarf maður að vera þrælduglegur. Steingrímur J. Sigfússon fjármálaráðherra er mjög áfram um að þjóðin verði dugleg og sætti sig við að vera eign bankastofnana. Samkvæmt skoðunum hans eigum við að vinna myrkranna á milli svo við getum borgað útlendingum sem mest upp í skuldir, jafnvel þótt við höfum aldrei stofnað til þeirra. Allt fyrir heiðurinn - svo aðrar þjóðir líti ekki niður á okkur. Orðspor Íslendinga mun nefnilega bíða hræðilegan hnekki ef við erum ekki þrælgóð í að vera þrælspræk við að vera þrældugleg við að borga þrælskemmtilegar skuldir.

Þetta er reyndar alger misskilningur hjá Steingrími J. Þeir einu sem dást að vinnusemi þræla eru þrælahaldarar.

Það er engin afsökun að sérhver Íslendingur sé hálfur þræll, kominn af brottnumdum írskum bændum. Ekki eru amerískir blökkumenn sífellt að stæra sig af því að vera duglegir eins og þrælar!

Auðvitað þurftu Íslendingar að þræla sér út þegar þeir höfðu ekkert að borða nema horaðar kindur, sem sjálfar nöguðu stráin upp úr öskufalli síðasta eldgoss. Viðhorfið var að ef við trúðum því að það væri hressandi að þræla sér út, þá yrði það hressandi. Alveg eins og ef við trúðum því nógu innilega að íslensku bankarnir væru bestir í heimi og íslenskir viðskiptamenn snjallastir allra, þá yðru þeir það.

Tilfelli Íslands hefur fyrir löngu verið greint. Léttgeggjaði heimspekingurinn Friedrich Nietzsche lýsti þessu ítarlega á nítjándu öld. Pöpullinn er haldinn þrælasiðferði, en valdafólkið og „ofurmennin“ höfðingjasiðferði. Og höfðingjarnir stjórna bæði þrælunum og viðhorfum þeirra. Þeir telja almúganum trú um að hann sé heppinn að vera þræll. Sælir eru fátækir, því þeir munu erfa Guðs ríki eftir að þeir drepast úr hjartasjúkdómum vegna langvarandi streitu, eða hvað?

Auðmenn eins og Bjarni Ármannsson eru gæddir höfðingjasiðferði. Þeir borga ekki skuldir nema þeir vilji það. Þeir biðjast ekki afsökunar, því ekkert er þeim að kenna. Þeir gera allt fyrir sjálfa sig, ekkert fyrir aðra. Við, sjálfskipuðu þrælarnir, gerum allt fyrir aðra en ekkert fyrir okkur sjálf. Það er taumlausu þrælablæti okkar að kenna.

Enda myndi enginn annar en Íslendingur hjúpast stoltdrifinni gæsahúð við að vera líkt við þræl með orðunum: „You are productive like a slave".