Ríkislögreglustjórinn og sjálfsagt einhverjir fleiri eru með böggum hildar eftir að greint var frá því að hópur íslenskra mótorhjólastráka megi nú fara að kenna sig við bifhjólasamtök sem eru fræg að endemum á heimsvísu. Svarthöfði er meðvitaður um að í þessu kunni vissulega að felast ákveðin ótíðindi en þó hlýtur að mega fagna þessu kennitöluflakki Fáfnismanna þar sem segja má að með því séu mótorhjólastrákarnir að svara kalli þeirra sem hafa í kjölfar bankahrunsins gert skýlausa kröfu um að allt sé uppi á borðinu á hinu nýja Íslandi. Í raun mættu miklu fleiri og þá ef til vill ekki síst kennitöluflakkarar með hvítflibba taka hina svartleðruðu riddara götunnar sér til fyrirmyndar og hætta að þykjast vera eitthvað allt annað en þeir eru.

Draumurinn um hið nýja Ísland sem átti að rísa upp úr rústum hins gamla og spillta virðist því miður hafa gufað upp áður en pottaglamur Búsáhaldabyltingarinnar dó út. Í raun er hér allt eins og það var áður; stjórnmálamennirnir eru enn getulausir og jafnvel enn vitlausari en þeir voru fyrir hrun, spillingargosar fitna á fjósbitum skilanefnda og embættismannahersingin situr sveitt við að stöðva hjól réttlætisins. Svarthöfði sér þó smá vonarglætu í þeim köldu móttökum sem hinir hálfkrýndu íslensku Vítisenglar hafa fengið og gerir sér vonir um að í þessu megi greina merki þess að hin landlæga íslensks þjóðremba, sem átti nú sinn þátt í að koma okkur á kaldan klaka, sé á undanhaldi.

Hingað til hefur fólk ekki haldið vatni af hrifningu og monti þegar Íslendingar ná árangri á alþjóðavettvangi. Nægir í þessu sambandi að nefna belginginn á Klakanum þegar Kristján Jóhannsson fékk að góla í Metropolitan, þegar útlendingar kveiktu á því að breimið í Björk væri töff og þegar Kári Stefánsson steig fram sem mesta genaséní allra tíma. Samkvæmt þessu öllu ætti þjóðin nú að brosa hringinn og grobba sig yfir því að íslenskir smákrimmar á mótorhjólum eru við það að veða fullgildir Vítisenglar. Það er nefnilega ekki heiglum hent að öðlast réttinn til þess að bera merki hinna goðsagnakenndu Hells Angels og hingað til hafa engir íslenskir hjólaraftar náð jafn langt og Fáfnismenn í að láta þann draum rætast.

Orðspor Hells Angels er slíkt að enginn þarf að efast um að í þeirra röðum leynist margur misjafn sauðurinn og einhver reytingur er þar af ótíndum morðingjum og glæpamönnum. Samt ættu þeir sem nú eru við það að pissa undir af ótta við Fáfnismenn, með nýja og allsvakalega kennitölu, að hafa hugfast að þegar kemur að öllu öðru en fjárglæfrum standa Íslendingar öðrum þjóðum langt að baki.

Íslendingar framleiða til dæmis verra sjónvarpsefni en flestir aðrir og sömu sögu er að segja um kvikmyndir, tónlist og skáldsögur. Allt er þetta betur gert annars staðar í heiminum en á Íslandi og því benda allar líkur og tölfræði til þess að íslenskir Vítisenglar verði meinlausari og tannlausari en þeir norsku, dönsku og að maður tali ekki um þá amerísku.

Þannig sér Svarthöfði alls ekki fyrir sér að mettaður eiturlyfjamarkaðurinn á Íslandi muni sligast undan offramboði við þessa nafnabreytingu á vélhjólaklúbbi. Og einhvern veginn virðist það ansi fjarlægt að hér muni eldar brenna og menn falla í skotbardögum á milli mótorhjólamanna á götum úti. Íslenskar hjólabullur eru í fyrsta lagi örugglega allt of latar til þess að standa í slíku. Sérstaklega þar sem það er miklu skemmtilegra að hjóla, hanga í klúbbhúsinu, drekka bjór og vera töff.

Svarthöfði er vel að sér í heimsbókmenntum og þá sérstaklega frönsku teiknimyndasögunum um hann Lukku-Láka og hina óstýrilátu Dalton-bræður en um þá var einu sinni sagt að batnandi englum væri best að lifa. Miðað við það sem spurst hefur út úr herbúðum íslenskra Vítisengla virðast þeir einmitt vera batnandi. Fáfnismenn hafa átt það til að vera með dólg en Svarthöfði heyrði í fréttum haft eftir aðalspaðanum í hinum íslensku Vítisenglum, manni sem heitir Boom, að félagsskapurinn hefði það efst á stefnuskrá sinni að hlúa að fjölskyldum meðlima sinna.

Ekki ónýtur boðskapur á þessum síðustu og verstu tímum og það frá vígalegu karlmenni í leðri. Batnandi englum er svo sannarlega best að lifa.