Svarthöfði er einn þeirra sem hafa þurrkað út allar óþægilegar minningar um að hafa hrifist af teinótta liðinu sem átti Ísland. Til dæmis er Svarthöfði búinn að steingleyma því þegar hann froðufelldi í gríðarlegum bakföllum vegna helvítis Dananna sem sögðu að Íslandi væri á hausnum. Þegar er búið að þurrka út minningar um þá ofsareiði sem gaus upp í garð herraþjóðarinnar sem seldi okkur maðkað mjöl í skjóli einokunar. Og að sjálfsögðu hefur Svarthöfði steingleymt stoltinu yfir því að hafa fyllst þórðargleði mikilli yfir því að íslenska þjóðin hefði eignast stóran hluta af Kaupmannahöfn og London.

Örlítið minningaleiftur brýst fram. Svarthöfði tekur leigubíl í London. Bíllinn er kirfilega merktur Landsbankanum, Icesave. Bílstjórinn nefnir að sjálfur hafi hann lagt hluta af sparnaði sínum inn á þennan undrareikning. Skömmu síðar stendur Svarthöfði í Hamleys í London með bangsa í fanginu og hugsar með sér: „Við Íslendingar eigum þessa sjoppu.“ Sömu minningarbrot skjóta upp kollinum frá því á Strikinu í Kaupmannahöfn þegar Svarthöfði barði augum hverja verslunina af annarri sem var í eigu Íslendinga. Þjóðarstoltið braust fram af fullum þunga og Svarthöfði gladdist yfir því að litla eyjan sem undirokuð var hefði fengið uppreisn. Hann var þakklátur útrásarvíkingunum fyrir að hafa lagt undir sig hin helgu vé kúgaranna. En þetta er liðin tíð.

Svarthöfði hefur eins og flestir í samfélaginu ýmigust á rússibanareið útrásarvíkinganna nú þegar við höfum misst yfirráðin í útlöndum. Hann hefur þurrkað út óþægilegar minningar um fáránlegt stoltið yfir því að hafa náð undir sig eignum Dana og Breta. Þá er algjörlega afmáð í hans huga að hafa verið rígmontinn af því hve duglegir Björgólfur Guðmundsson og Kjartan Gunnarsson voru að fá Breta og Hollendinga til að geyma sparifé sitt á Íslandi.

Eins og 20 þúsund aðrir Íslendingar stóð Svarthöfði í Hljómskálagarðinum á menningarnótt og hlýddi á Hinn íslenska Þursaflokk. Egill Ólafsson forsöngvari fór á kostum í söng og tali. Nokkrum sinnum nefndi hann örlög þjóðar sem væri fórnarlömb útrásarmanna. Hann nefndi að Þursaflokkurinn hefði aldrei staðið í neinu fjármálabralli en fengjust aðeins við að uppfæra gamlar lagaperlur sínar og færa þjakaðri þjóð.

Svarthöfði stóð teinréttur af hrifningu og horfði á sviðið. Sitt hvorum megin við það voru risaskjáir, merktir Símanum. Og eftir að Þursaflokkurinn hafði lokið söng og hljóðfæraslætti þakkaði þulurinn þeim. Í framhaldinu þakkaði hann af alhug útrásarmönnum sem eiga Símann fyrir að hafa af rausnarskap gert Ríkisútvarpinu kleift að halda tónleikana. Svarthöfða fannst sem kalt vatn rynni milli skinns og hörunds. Draugur útrásarinnar var í sauðargæru í Hljómskálagarðinum.