Merkilegt er það skilningsleysi almennings á Íslandi að gera sér ekki grein fyrir að skuldir eru ekki sama og skuldir. Fólk ætlar hreinlega vitlaust að verða þegar auðmenn í bágindum fá þá líkn í þjáningu hallærisins að felldar eru niður skuldir þeirra eða afborgunum frestað. Þegar bankastjórn Íslandsbanka tók þá ákvörðun að fella niður 3.500 milljóna króna skuld Morgunblaðsins voru sárafáir alþýðumenn sem sýndu þeim gjörningi skilning. Veit fólk virkilega ekki að ekki er sama Moggi og múgur. Hætti Morgunblaðið að koma út blasir við landauðn og ördeyða á fiskimiðum. Mogginn er eini fjölmiðillinn sem heldur því á lofti að ekki verði skilið á milli sægreifa og fiskistofna. Falli greifinn þá hrynja stofnarnir. Almenningi kemur ekkert við hvernig málum er háttað með fiskinn í sjónum. Þannig hangir þjóðarhagur á því að Mogginn sé styrktur til þess þjóðþrifaverks að halda hátt á lofti merki íslensku sægreifanna.

Þegar einstakir sægreifar lenda í nauðum er sjálfsagt að samfélagið komi til hjálpar. Í Vestmannaeyjum býr Magnús Kristinsson sem fórnað hefur miklu til að vernda eigin fiskitorfur. Til þess að skjaldborg hans um þorska, ýsur og ufsa væri sem öflugust keypti hann bílaumboð á 6.000 milljónir sem Landsbankinn lánaði honum fyrir. Í framhaldinu ákvað hann að eignast hluti í bönkum. Og Landsbankinn lánaði sægreifanum fyrir því líka. Þá fjárfesti hann í þyrlu sem örugglega hefur nýst til eftirlitsferða um fiskimiðin. Hirðir hafsins getur ekki notað hesta og fjórhjól eins og landbændurnir; það er augljóst. Þegar spilaborgin hrundi gátu heilu fiskitorfurnar orðið munaðarlausar. Þetta sá skilanefnd Landsbankans í hendi sér og ákvað að afskrifa í snatri stóran hluta þeirra 50 þúsund milljóna sem sægreifinn hafði tekið að láni í þágu skjaldborgarinnar. Landsbankamenn varpa nú öndinni léttar. Til að standa undir niðurfellingu skulda sægreifans ganga þeir harðar að almenningi sem er ekkert of góður til að borga sanngjarna vexti af lánum sínum og stuðla þannig að þjóðarhag. Varla dettur nokkrum manni í hug að Eyjamaðurinn knái þurfi að ferðast eins og almenningur. Nei, hann þarf á þyrlu að halda og fólk verður að sýna því skilning. Almenningur ber enga ábyrgð á fiskistofnum eða bílaumboðum. Venjulegt fólk getur auðveldlega dregið saman í útgjöldum til að standa undir eigin vöxtum og afborgunum. Fólkið getur sparað við sig í kjöti og til dæmis borðað grjónagraut, hugsanlega með slátri. Hið fornkveðna að þeir fiska sem róa á ekki lengur við. Nú gildir það eitt að sægreifarnir verði verndaðir með öllum tiltækum ráðum. Sjálfir verða þeir að berjast undir þeim gunnfána að þeir sleppa sem róa.

Sægreifinn í Eyjum átti aldrei að þurfa að borga skuldir sínar fremur en aðrir auðmenn sem lögðu allt sitt undir til að almenningi gæti liðið betur.