Svarthöfði er að farast úr fyrirtíðaspennu vegna þeirrar yfirlýsingar Páls Hreinssonar, formanns rannsóknarnefndar Alþingis, að engin nefnd hafi nokkru sinni þurft að flytja þjóðinni verri fréttir. Honum finnst blátt áfram óbærileg tilhugsun að þurfa að bíða í 81 dag eftir því að komast að þeim skelfilegu fréttum sem Páll boðar. Skýrslan mun koma út 1. nóvember.

Þegar beðið er eftir einhverju mikilfenglegu vill ímyndunaraflið hlaupa með Svarthöfða í gönur. Hann hefur því ekki hjá því komist að lesa í þessi skilaboð Páls. Hann vonar að sjálfsögðu að niðurstöður nefndarinnar varpi ljósi á það sem gerðist; hverjir báru ábyrgð á hruninu og þeim spillingarfnyk sem lagt hefur frá stjórnmálunum síðustu misseri. Svarthöfði má vart til þess hugsa en mögulega gætu vondu fréttirnar, sem Páll vísar til, falist í því að ráða- og bankamönnum tókst að knésetja þjóðina á löglegan hátt. Geir sé blásaklaus, Ingibjörg hafi ekki stigið feilspor og Davíð megi helst lýsa sem hvítskúruðum kórdreng. Enginn hafi gert neitt af sér og ekki einn einasti ráða- eða bankamaður þurfi að sitja eina mínútu í læstum klefa. "Sorry, þetta var allt löglegt en siðlaust," gæti staðið í niðurlagi skýrslunnar.

Þó Svarthöfði sé í eðli sínu bjartsýnismaður telur hann að fjandinn verði laus ef þetta verða vondu fréttirnir sem Páll vísaði til. Hús munu loga, bílar brenna og búsáhaldabyltingin verður sem þjóðhátíð í samanburði við þá skeggöld sem hér mun ríkja ef skýrslan verður hvítbók fyrir alla þá sem að stjórnsýslu og bönkum komu. Líklegt verður að teljast að með því yrði réttlætiskennd Íslendinga gróflega misboðið með skelfilegum ófyrirséðum afleiðingum. Fólk gæti gengið af göflunum.

Svarthöfði treystir sér ekki til að búa á Íslandi ef allt fer á versta veg. Hann ætlar að flýja eggjakastið, ofbeldið og grænu skyrsletturnar. Hann ætlar í eins konar útrás. Mun setjast að í Frakklandi og gerast þar ráðsettur pistlahöfundur sem skrifar um garðrækt eða fallegu hliðar mannlífsins, eins og Kristinn R. í Madrid. Hann mun skrifa um syngjandi fugla, ásfangið par í næsta garði eða um sólbaðsstrendur. Hann mun hvorki hugsa um né skrifa stakt orð um efnahag eða hvíta flibba. Af því verður Svarthöfði búinn að fá sig fullsaddan.

En Svarthöfði ætlar ekki að búa hvar sem er í Frakklandi. Hann ætlar, ef allt fer til fjandans, að setjast að norður með sjó á Bretagne-skaga. Í næsta húsi mun eldri kona með rauð gleraugu búa. Sú er eitursnjöll, ákveðin en lítillát og rassskellir alla þá sem stela peningum. Svarthöfði ætlar að gerast nágranni Evu Joly, þar sem útilokað er að nokkur bankaræningi eða spilltur stjórnmálamaður muni nokkurn tímann búa. Þar mun hann eyða efri árunum, langt í burtu frá Icesave, Kaupþingi, fjórflokknum og íslensku krónunni.