Leki er skemmtilegt fyrirbæri og sérstaklega afstætt. Kalla má leka trúnaðarbrest eða upplýsingagjöf, eftir því hvernig litið er á hann. Í raun er orðið „leki" neikvætt og bendir til þess að eitthvað haldi ekki, eins og skemmt húsþak, ónýtur vatnstankur, slanga eða bolti. Í hinum efnislega heimi er aldrei gott að eitthvað leki. Orðið veldur samstundis þeim neikvæðu hughrifum að eitthvað sé að.

Yfirleitt er leki vondur fyrir ráðandi öfl. Í Norður-Kóreu er bannað að greina frá ýmsum upplýsingum um efnahagsmál, sem annars staðar þykja sjálfsagðar. Upplýsingar um slæma stöðu Norður-Kóreu myndu einungis valda óróa í landinu, og órói gagnast ekki almenningi. Stjórnun efnahagsmála þar er nú þegar í höndum þeirra sem taldir eru hæfastir af æðstráðandanum Kim Jong-Il. Allt er eins og best verður á kosið. Með öðrum orðum eru upplýsingar skaðlegar almenningi, þar sem þær gætu ýtt undir óróa og vinna gegn röð og reglu í þjóðfélaginu.

Svarthöfði hefur fylgst með svipuðum röksemdum gegn því að birta upplýsingar úr lánabókum banka. Þannig skrifaði sjónvarpskonan og laganeminn Svanhildur Hólm Valsdóttir leiðara í Fréttablaðið á dögunum þar sem hún gagnrýndi að ráðherrar hefðu lýst ánægju sinni með að fjölmiðlar skyldu hafa fjallað um lánabók Kaupþings. „Lög eru sett til að farið sé eftir þeim og það á að vanda til lagasetningar," skrifaði Svanhildur og ítrekaði að það bæri að virða gildandi lög í landinu.

Ólafur Arnarson, pistlahöfundur á pressunni.is, segir að Íslendingar séu haldnir sjálfseyðingarhvöt fyrst þeir fagni lekanum úr lánabókinni. Hann segir að „sumir telja að lekinn kunni að hafa valdið tjóni sem gæti numið einhverjum tugum milljarða króna". Ástæðan er að FIH-bankinn kom ekkert allt of vel út úr lekanum. Hann er í eigu Íslendinga, og nú þegar það er á almennu vitorði hvað hann skuldar gæti hann reynst minna virði.

Svarthöfði getur rétt ímyndað sér hvað þjóðin gæti sparað mikla peninga á því að fela ýmsar vondar upplýsingar. Verður til dæmis ekki að stoppa þennan Þorvald Gylfason hagfræðing, sem segir út um hvippinn og hvappinn að spilling sé á Íslandi? Hvað ætli þetta kosti okkur í krónum talið? Í stað þess að ráða Evu Joly til að fjalla um spillingarrannsókn mætti ráða framúrskarandi almannatengil. Íslenska þjóðin gæti yfirboðið tóbaksrisann Philip Morris og fengið mann sem hefur reynslu af því að verja eitthvað ennþá verra en íslenskt efnahagslíf.

Kannski var efnahagsstefna Samfylkingarinnar og Sjálfstæðisflokksins hárrétt eftir allt saman. Geir Haarde og Ingibjörg Sólrún földu skýrslur um slæma stöðu bankanna, áttu einkafundi með Davíð og fóru svo í kynningarherferðir til útlanda. Hlutirnir eru eins og þeir virðast vera. Eitt gott ímyndarátak í þessa átt gæti jafnvel bjargað Íslandi. Og verður ekki að segjast eins og er, að íslenskur almúgi á nógu erfitt með hækkandi lán, lækkandi laun og aukna skattaáþján þótt fjölmiðlar séu ekki að draga hann niður með neikvæðum fréttum? Leyfum sérfræðingunum að ræða þetta á einkafundum.

Svarthöfði hefði líklega fallist á þessu rök árið 2007 þegar hann hafði ekki þær upplýsingar sem hann hefur í dag.