Bítlarnir eru einhverjir djúpvitrustu heimspekingar 20. aldarinnar. Hjartahlýir, glöggir og næmir á hin hárfínni blæbrigði tilverunnar sálgreindu þeir okkur Vesturlandabúa í ódauðlegum söngtextum. Snilld Bítlanna var slík að flest lögin þeirra eru sígild en það þýðir að þau eru heimild um horfna fortíð en um leið varpa þau ljósi á nútíðina og ókomna framtíð þannig að í þeim má alltaf finna skírskotun til atburða líðandi stundar og þar fyrir utan ætti hverjum sem er að vera í lófa lagið að finna í þeim huglæga samsvörun tilfinninga og hugmynda á hvaða tíma sem er, hvar sem þeir eru staddir í veröldinni.

Eftir að Ísland fór lóðbeint á hausinn með þeim afleiðingum að smánuð þjóðin veit ekki sitt rjúkandi ráð hefur Svarthöfði leitað í smiðju Bítlanna eftir þeirri innri ró sem er hverjum Íslendingi lífsnauðsynleg á þessum allra síðustu og langverstu tímum. Svarthöfði hefur staldrað sérstaklega við lagið When I´m sixty four og hann raular það nú laglaus og falskur eins og íslenskur stjórnmálamaður dagana langa.

Það vill nefnilega svo einkennilega til að íslenska lýðveldið var sextíu og fjögurra ára þegar það dó þann 6. október árið 2008. Svarthöfði man það eins og gerst hafi í gær þegar hann skundaði á Þingvöll þann 17. júní 1944 og fylgdist, andaktugur en þó nokkuð kvíðinn, með lýðveldishátíðinni. Þrátt fyrir gleðina og bjartsýnina sem var alltumlykjandi læddist nefnilega þá strax sá ónotalegi grunur að Svarthöfða að hin íslenska þjóð væri of lítil og vanþroska til þess að kunna fótum sínum forráð.

Því miður reyndist grunur Svarthöfða á rökum reistur. Þó má segja þjóðinni til varnar að þar sem Svarthöfði stóð í grasinu, sem vaskir forfeður hans höfðu fótum troðið á þingfundum fortíðarinnar, hélt hann að þjóðin þyrfti ekki nema svona þrjátíu til fjörutíu ár til þess að steypa sér í glötun.

En það tók okkur semsagt heil sextíu og fjögur ár að binda enda á glæsta sögu lítillar en bráðefnilegrar þjóðar með því að kjósa reglulega yfir okkur hjörð getulausra sérhagsmunapotara sem sigldu á fullu stími að feigðarósi. Ekki sofandi, heldur bara slétt sama um afdrif heildarinnar svo lengi sem þeir og flokksbræður þeirra gátu makað krókinn og ornað sér við ylinn frá kjötkötlunum.

Stjórnmálastéttin hefur forherst gríðarlega á þessum sextíu og fjórum árum og hún heldur meira að segja áfram að bítast um plássið í kringum kulnaða kjötkatlana án þess að skeyta um afkomu þeirra sem hafa mátt puða nótt sem nýtan dag úti í kuldanum. Heildarsumma þessara sextíu og fjögurra ára er því átakanlega léleg og lofar engu í framhaldinu öðru en áframhaldandi niðurlægingu og hörmungum.

Sextíu og fjögur ár þykja ekki hár aldur nú til dags en fyrir íslenska þjóð marka þau endalokin. Bítlarnir vissu þó alltaf að í þessum árafjölda er falið ákveðið skapadægur og í raun sýndu Paul og John ótrúlega spádómsgáfu þegar þeir sungu um hremmingarnar sem fylgja því að ná þessum aldri og fönguðu þær aðstæður sem Íslendingar búa nú við þegar þeir reyna að biðla til Evrópu og umheimsins alls: Will you still need me, will you still feed me, when I´m sixty four.

Því miður virðist enginn þarfnast okkar lengur og enn síður eru þjóðir heimsins tilbúnar að fóðra okkur eftir að við mergsugum Hollendinga og Breta í þeim vafasama tilgangi einum að vera ríkust og flottust á sjötugsaldri.

Nú nennir enginn að tala við okkur lengur nema með hótunum og skætingi þótt við séum komin á hnén og biðjum um skilning: Send me a postcard, drop me a line, stating point of view. Indicate precisely what you mean to say. Yours sincerely, Wasting away, söng Árni Mathiesen til Alastairs Darling en tungumálaörðugleikar urðu til þess að Árni fattaði ekkert hvað Darling sagði í póstkortinu sínu og vont ástand varð verra. Eftir það klúður fékk bakraddasöngvarinn Steingrímur J. sviðið og reytir nú skegg sitt yfir afglöpum forverans þegar hann gólar yfir Atlantshafið: Give me your answer, fill in a form. Mine for evermore. Will you still need me, will you still feed me. When I'm sixty-four?

Hjálp! Bara einhver. Hjálp! Við erum gömul, gigtveik, sköllótt og gjaldþrota!