Hvað getur maður gert þegar maður hefur beðið ósigur? Búið að samþykkja að sækja um aðild að Evrópusambandinu, þvert á vilja manns, og útlit fyrir að nú hefjist viðræður við þetta illa heimsveldi. Hvað getur maður gert? Er nokkuð annað hægt en að ganga fram sem rödd skynseminnar og leggja til að þessu verði nú öllu saman frestað? Það sé auðvitað ekki hægt að vondir Hollendingar hafi í hótunum við okkur og að Icesave hangi yfir okkur. Þá er nú betra að fresta þessu. Kannski fyrir fullt og allt.

Svarthöfði hefur löngum fylgst með Evrópusambandsumræðunni þó hann viti kannski ekki hvort hagsmunum Íslands sé best borgið með aðild eða núverandi fyrirkomulagi. Einhverju sinni var hann fylgjandi aðild og öðru sinni andvígur. En Svarthöfði verður að viðurkenna að hann hefur alltaf haft lúmskt gaman af að fylgjast með umræðunni um Evrópumálin. Bæði rökum þeirra sem hafa viljað sækja um aðild strax og þeirra sem hafa alls ekki viljað það, eða stundum kannski seinna en bara alls ekki núna. Tafirnar hafa nefnilega lengi verið helsta barefli aðildarandstæðinga til að beita gegn aðildarsinnum. Alltaf hafa þeir getað bent á að best væri að bíða og skoða málið betur, fara í ítarlega úttekt og svo aðeins betri. Og þannig hafa árin liðið þar til núna þegar Evrópusinnarnir höfðu eitt sinn betur.

Og þess vegna hlýnar Svarthöfða um hjartaræturnar við að sjá að Evrópuandstæðingar hafa ekki enn gleymt biðleik sínum. Þegar allt annað þrýtur er alltaf hægt að bíða, bíða aðeins lengur, og svo pínku pons lengur. Þess vegna var svo vel við hæfi að landbúnaðar- og sjávarútvegsráðherrann Jón Bjarnason skyldi rísa upp til varnar með töfraorðið „bíðum“ á vörunum. Maðurinn sem er ekki aðeins sjálfur andstæðingur aðildar heldur líka fulltrúi þeirra tveggja þjóðfélagshópa sem berjast af mestri hörku gegn aðild, nefnilega bænda og útgerðarmanna.

Það var ekki síður til að kæta Svarthöfða að sjá að Björn Bjarnason, fyrrverandi ráðherra og ötull ritari um utanríkismál Íslendinga, skyldi ríða fram á ritvöllinn (á bloggsíðu sinni) og koma með hugmynd að því hvað væri best að gera. Og hvað skyldi það nú vera? „Nær hefði verið að fresta málinu um fjögur til fimm ár.“ Jess.