Svarthöfði er frekar pirraður þessa dagana og rekur ergelsi sitt til banka- og auðmanna sem hafa það næs úti í heimi. Á meðan þeir tjilla í góðum fílíng með aflátseyjagreiðslukortin sín á sólarströndum má Svarthöfði láta sig hafa það að hanga múlbundinn á gjaldþrota skerinu með lokað kreditkort og fallna yfirdráttarheimild.

Svarthöfði er þó með eindæmum sporlatur maður og nennir því ekki að leggja á sig eitt einasta handtak til þess að fá útrás fyrir gremju sína í garð auðmanna. Svarthöfði lætur því ógert að sulla málningu á glæsihallir ríku kallanna í skjóli nætur og satt best að segja sér hann ekki alveg tilganginn með því subbulega brölti. Vegna þess einfaldlega að Svarthöfði stendur bjargfastur í þeirri trú að í lokauppgjörinu verði allar fasteignir þessara annars ágætu manna, hvað svo sem þeir aftur heita, gerðar upptækar og endi í eigu ríkisins. Það er þjóðarinnar og þar með talið sjálfs Svarthöfða. Lítið vit í því að skemma eigur sínar til þess að ná sér niðri á landsliði hinna teinóttu.

Svarthöfði vill samt ekki láta þessa kóna sleppa athugasemdalaust og verður oft hugsað til æskuhetjunnar sinnar sem hann las um í myndasögublöðum um Köngulóarmanninn. Sá kallar sig The Punisher, eða Refsarann, og hefur gert það að sínum eina tilgangi í lífinu að farga morðingjum, mafíósum og öðru glæpahyski. Refsarinn skaust um skúmaskot New York-borgar með stóra hauskúpu á bringunni og plaffaði óþjóðalýðinn niður af mikilli samviskusemi.

Svarthöfði er mýkri maður en Refsarinn, seinþreyttur til vandræða og svo vel upp alinn að hann beitir ekki annað fólk ofbeldi. Það er að segja ekki líkamlegu ofbeldi. Fastir lesendur Svarthöfða vita þó upp á sína tíu fingur að honum er illmælgin í blóð borin. Svarthöfði er orðljótur og kjaftfor og þar sem hann efast um að útrásarvíkingarnir séu mikið að standa í því að beita sig hnútasvipunni heima hjá sér á kvöldin ætlar hann að leyfa þeim að kenna á eiturtungu sinni við öll tækiflæri.

Svarthöfði var sérstaklega ánægður með sig eitt sunnudagseftirmiðdegi á dögunum. Þá flatmagaði hann í heitri setlaug í sundlaug einni á höfuðborgarsvæðinu og hugsaði sitt þegar pattaralegur en ósköp virðulegur maður dýfði sér í pottinn. Þarna þóttist Svarthöfði þekkja bankamann sem hefur skilið eftir sig sviðna jörð. Svarthöfði sætti því færis og bað manninn, kurteislega en þó ákveðinn, um að yfirgefa pottinn í snatri þar sem þar væri fólk með börn og ekki væri hægt að bjóða heiðvirðu fjölskyldufólki að lauga sig í félagsskap hans. Maðurinn lét til leiðast eftir nokkurt þref en Svarthöfði bætti þá um betur og bað hann um að hundskast úr landi þegar hann væri búinn að þurrka sér og koma sér í spjarirnar.

Þetta var sko útrás í lagi og Svarthöfði vill meira af þessu. Hann er því farinn að grandskoða allt það fólk sem hann mætir á förnum vegi til þess að missa nú ekki af neinum útrásarvíkingi til þess að púa á eða sýna löngutöng upp í loftið. Þetta verður stundum pínulítið vandræðalegt í biðröðinni við kassann í Bónus en það verður bara að hafa það. Verst samt hversu óhemju ómannglöggur Svarthöfði er. Stundum sér hann menn sem hann er næstum alveg viss um að séu auðmenn en þorir ekki að taka sénsinn. Væri synd og skömm að úthúða einhverjum að ósekju og því má með sanni segja að bæði óbreyttir borgarar og auðmenn geti prísað sig sæla að ólíkt Refsaranum skýtur Svarthöfði ekki fyrst og spyr svo.