Eitt það sniðugasta sem fundið var upp í góðærinu var fyrirbærið kúlulán. Svarthöfði hefur langa reynslu af því að taka lán og framlengja þeim eftir þörfum. En aldrei hafði hann hugmyndfaflug til að biðja vesælan sparisjóð sinn um kúlulán. Eitt sinn þegar Svarthöfði kom í bankann sinn til að botnfylla tóma sjóði sína bauð bankastjórinn honum að taka víxil til lausnar bráðavandanum. Víxill er andstæðan við kúlulán því vextirnir eru dregnir af nafnverðinu og útborgun lánsins tekur mið af því.

Næst þegar harðnaði á dalnum vildi Svarthöfði koma sér í mjúkinn hjá bankastjóranum með því að biðja strax um víxil og stytta þannig umsóknarferlið. Þá kvað við allt annan tón og bankastjórinn vildi ólmur lána honum verðtryggt á skuldabréfi með mánaðarlegum gjalddögum. Þannig hefur þetta verið í gegnum tíðina. Engin leið hefur verið að átta sig á því hvað var í tísku hjá bankanum hverju sinni. En nú sér Svarthöfði auðvitað að hann hefur gert afdrifarík mistök varðandi efnhag sinn.

Kúlulánabók Kaupþings varpar ljósi á að vildarvinir og starfsmenn þessa stærsta banka Íslands fundu aðferðina til þess að taka lán sem gat forðað þeim frá óláni. Víxlar með þeim annmörkum að þurfa að greiða vextina strax voru ekki inni í myndinni. Og meðan Svarthöfði var að burðast með fallinn víxil upp á 500 þúsund krónur voru vildarvinir með kúlulán með einum gjalddaga á vöxtum og höfuðstóli.

Þegar gróðavonin vegna kúlulánanna hvarf ákvað bankinn að viðhöfðu samráði við nokkra kúlulánaþega að ekki væri eðlilegt að lántakendurnir væru persónulega ábyrgir. Þarna hafði Svarthöfði klikkað í eigin málum. Hann hafði ekki fattað að tilkynna bankastjóranum að hann væri hættur við að bera ábyrgð á víxlinum sem hann fékk til að kaupa stofnfjárhlut. Auðvitað hefði bankastjórinn strax samþykkt þá réttlætiskröfu og jafnframt strikað yfir ábyrgðarmennina. Og víxill hefði fallið ofan í svarthol og aldrei verið minnst á hann aftur. Auðvitað hefði bankinn tekið fullan þátt í óláni Svarthöfða, ef það hefði aðeins verið nefnt. Bankar gera að sjálfsögðu ekki upp á milli manna. En nú er allt þetta orðið of seint. Kúlulánin eru horfin og víxlarnir komnir aftur með þeirri kröfu að vextir verði strax greiddir.

Lán og ólán hafa að nýju fengið samhengi. Nú er ekki lengur boðið upp á lán með ólánstryggingu. Og víxlarnir falla þótt Svarthöfði hafi kynnt bankanum þá álit sitt að persónulega ábyrgð eigi að afnema. Svarthöfði hefur enn einu sinni misst af lestinni.