Sálfræðingar skipta viðbrögðum fólks við áföllum í fimm þrep. Svarthöfði sér stjórnmálamenn dansa á hverju þrepi.

1. Afneitun. Bjarni Benediktsson, sem vildi taka upp evru í samstarfi við Alþjóðagjaldeyrissjóðinn fyrir kosningar, er enn í afneitun. Hann getur ekki einu sinni horfst í augu við eigin ábyrgð á efnahagshruninu. Það eina sem hann sér er að hann vill ekki að þetta sé svona, eins og hann sagði í Sjónvarpinu algerlega lausnalaust: „Ég hef sagt það frá upphafi að mér hefur litist illa á það sem ég hef séð og fjallað er um í þessu samhengi.“

2. Reiði. Rólyndismaðurinn úr Kastljósinu, Sigmundur Davíð Gunnlaugsson, hefur verið gripinn síbrjálæði. Sigmund Freud myndi líklega álykta sem svo að hann væri fastur á „anal“-stiginu, en líklegra er að hann sé að sækja sér fylgi hjá þeim landsmönnum sem eru á reiðiþrepinu hverju sinni.

3. Kenna einhverju/einhverjum um. Sigmundur Davíð og Bjarni Benediktsson leika við hvurn sinn fingur við að benda á aðra. Bjarni minnir á mann sem kýlir annan og brjálast svo yfir því að hann liggi rotaður. Hvers vegna hringir enginn á lækni!? Hvers vegna leyfðuð þið mér að slá hann!? Því eins og allir vita var það hann og hans flokksmenn sem bera ábyrgð á Icesave-ruglinu.

4. Þunglyndi. Jóhanna Sigurðardóttir er svo niðurdregin að ígulker virðist hresst í samanburðinum. Hún uppfærðist nýlega um þrep. Áður var hún í því að kenna Sjálfstæðisflokknum og Framsóknarflokknum um allt.

5. Sátt. Steingrímur J. er lengst kominn allra stjórnmálamanna. Hann býr nánast við búddískt nirvana. Enda ekki undarlegt að hann sé sáttur, því önnur eins fullnæging hefur ekki átt sér stað á Íslandi. Hann hefur loksins náð að svala valdaþorsta sínum, eins og kameldýr sem finnur vin eftir 40 daga eyðimerkurgöngu. Reiðin rann af Steingrími um leið og hann fékk völdin, en það er eins og hann hafi smitað Sigmund Davíð af hundaæði.

Þjóðin hefur þurft að ganga í gegnum þetta ferli margsinnis síðastliðið ár. Alltaf er einhver stjórnmálamaðurinn á afneitunarstiginu sem nær að koma fólki í verstu mögulegu stöðu fyrir áföll: Að telja fólki trú um að ekkert sé vandamálið. „Það er allt saman á bara hefðbundnu róli,“ sagði Geir Haarde með hægð, nokkrum dögum fyrir allsherjarhrun efnahagskerfisins. Geir sagði iðulega að botninum væri náð, þar til hann ávarpaði skyndilega Guð og menn bæði í einu og varaði við þjóðargjaldþroti. En ekki fyrr en hann hafði brosað sínu blíðasta í upphafi útsendingarinnar, líkt og hann ætlaði að knúsa okkur en ekki kynna örlög þjóðarinnar.

Steingrímur J. fullyrti að „glæsileg niðurstaða“ væri að nást í Icesave-málinu, en hún reyndist felast í 650 milljarða króna ábyrgðum á 5,5% vöxtum og ákvæðum um að Íslendingar afsöluðu sér fullveldinu yfir öllum eignum sínum.

Það er ekki nema von að þjóðin lendi í áfalli við að trúa þessum mönnum og stökkvi á milli afneitunar, reiði og þunglyndi, og taki síðan annað slíkt ferli áður en sáttastiginu er náð.

Það vill nefnilega til að stjórnmálamenn eru í þeim bransa að spila á tilfinningar fólks, eins og Ásta Ragnheiður á bjöllu. Afleiðingin er að þjóðin er í stöðugu sjokki. Enda er kannski þörfin á raflostmeðferð meiri hjá Íslendingum en öðrum þjóðum.